Uitgebreid

“Neem uitgebreid de tijd,”

houdt geen steek en is maf

want haakt de tijd je voet

dan bolt je draad het af

René van Densen
René van Densen is schrijver, blogger, dichter. Hij woont Gent, was eerst van Tilburg. Hij is de auteur van vijftien bundels. Zijn recentste bundel is ook als speelkaartendeck verschenen. Lees zijn werk online op zijn website, RenevanDensen.nl. Verder is René de hoofdredacteur van Kutbinnenlanders.nl sinds de oprichting in 2008. In het verleden richtte hij Nachtburgemeesters.nl op (inmiddels ter ziele), was hij voorzitter van Stichting Clickburg (tbv het medium webcomics) en was hij hoofdredacteur én tekenaar van webcomics community Probeersel.com (bestaat nog altijd).

4 Reacties

  1. Dat de tijd mensen zowel kort of snel achterhaald bewijst een bepaald sprookje van Grimm dat ongeveer zo ging:

    De boden van de dood

    In oeroude tijden liep er eens een reus over de grote weg, en daar opeens sprong hem een onbekende in de weg en riep: “Halt! Geen stap meer!”
    “Wat?” zei de reus, “jij klein wicht, dat ik tussen mijn vingers fijn kan gaan wrijven, jij wilt me de weg versperren? Wie ben je eigenlijk dat je zulke overmoedige taal uitslaat?”
    “Ik ben de Dood,” zei de ander, “niemand kan mij weerstaan, en ook jij moet ooit mijn bevel gehoorzamen.” Maar dat weigerde de reus,en hij begon met de Dood te worstelen.
    Het was een lange, heftige worsteling en tenslotte kreeg de reus de overhand en sloeg de Dood met zijn vuist neer, zodat hij naast een grote steen ineenzonk. De reus ging verder, en daar lag de Dood, overwonnen, en zo slap, dat hij niet eens meer kon opstaan.
    “Wat moet dat nou worden,” sprak hij, “als ik daar in die hoek blijf liggen? Dan sterft er niemand meer op de hele Aarde en die wereld wordt hierdoor zó vol met mensen dat ze geen plaats meer hebben om naast elkaar te staan en nooit meer rust krijgen.”

    Ondertussen kwam er een jongeman de weg op lopen, fris en gezond, hij zong een liedje en gaf zijn ogen de kost. Toen hij de halfbewusteloze stakker zag, ging hij er vol medelijden heen, richtte hem op, gaf hem uit z’n veldfles een versterkende drank te drinken, en wachtte toen, tot de Dood weer bij zou komen. Blijkbaar herkende de jongeman de Dood niet omdat die zich in een aardse gedaante had vertoond.
    “Weet je misschien,” vroeg de vreemdeling, terwijl hij zich weer oprichtte, “wie ik ben en wie je weer op de been hebt geholpen?”
    “Nee,” zei de jongeman, “ik ken u helemaal niet.” –
    “Ik ben de Dood,” sprak hij, “ik heb iedereen onder de mensen in mijn macht en haal iedereen ooit onder onderscheid van de Aarde weg. En ook voor u kan ik geen uitzondering maken. Maar om je te laten merken, dat ik toch wel dankbaar ben, beloof ik je, dat ik je niet onvoorzien zal overvallen, maar dat ik een bode vooraf zal zenden, vóór ik kom om je te halen en mag je nog lang leven.”
    “Wel,” zei de jongeman, “dat is althans winst, dat ik je van je komst afweet, en dat ik tot zolang in elk geval zeker ben.”
    Zo trok hij weer verder, was vrolijk en vol goede moed, en leefde van de ene dag in de andere. Alleen, jeugd en gezondheid zijn geen eeuwige gaven, weldra kwamen jaren later ziekte en pijn, ze plaagden hem overdag en beroofden hem ’s nachts van zijn rust.
    “Ik zal nog niet sterven,” zei hij, “want eerst zendt de Dood nog zijn boden, ik wilde alleen dat de kwade dagen van ziekte nu maar voorbij waren.”
    Zodra hij zich gezond voelde, begon hij weer vrolijk te leven.

    Toen klopte eens op een dag, veel jaren later, iemand hem op de schouder: omziend zag hij de Dood achter zich staan, en deze zei: “Volg mij meteen. Uw uur van afscheid van deze wereld is gekomen.”
    “Wat nou?” zei de man, “wilt u uw woord breken? Hebt u me niet beloofd, dat u mij, vóór u zelf zou komen, eerst een bode zou zenden? Ik heb niemand gezien!”
    “Zwijg!” sprak de Dood, “heb ik u niet namelijk vele boden gezonden, de ene na de andere? Kwam er geen koorts die u aanstak, uw leden deed beven en u neerwierp op het ziekbed? Hebben duizelingen u niet het hoofd beneveld? Trok de jicht u niet aan al uw leden? Suisden de oren niet? Knaagde er geen kiespijn achter de wangen? Kwam er geen floers voor uw ogen? En bovendien, heeft mijn tweelingbroeder, de Slaap, u niet elke avond aan mij herinnerd? Lag u ’s nachts niet alsof u al gestorven was?”
    Hierop kon de man niets meer antwoorden, hij gaf zich over aan zijn lot en ging toen met de Dood mee.

  2. Nou vraag ik me toch weer af Jules, hoe het is afgelopen met de reus die de dood overwon? Is die nu onsterfelijk? Kan ik daaruit begrijpen dat een robbertje worstelen met de dood dus toch wel zin kan hebben?

    1. Die reus was gewoon hierna weggelopen en ik weet niet of dit nou een reus van met gigantische afmetingen was of gewoon een man van meer dan 2 meter lengte.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *