Dingen

Bijna zeven jaar geleden. Terwijl ik wandel hoor ik het verhaal over de jongen met het suikerei. De jongen is inmiddels een jongen van in de vijftig. Hij heeft het ei al sinds begin jaren ’70 en bewaart het in een kistje van esdoornhout. Zijn vader werkte voor de overheid, zodat ze voortdurend moesten verhuizen. Omdat hij nogal verlegen van aard was, lukte het de jongen nooit om vriendjes te maken. Maar dit keer had hij er zowaar eentje. En het vriendje had hem zelfs uitgenodigd voor zijn verjaardag. Maar precies op de dag dat het verjaardagsfeestje was, moesten ze weer verhuizen. Hij mocht niet naar het partijtje. 

De jongen negeert de instructies van zijn ouders. Hij rent naar het huis van zijn vriendje toe, belt aan en weet niks te zeggen als er wordt opengedaan. De moeder van het jarige jongetje zegt iets tegen haar zoontje. Die gaat naar achteren en komt terug met het ei. Sindsdien bewaart de jongen het ei. Het ei was het bewijs: hij had een vriend.

De jongen verhuist naar Idaho. Naar een landschap met een eindeloze horizon. In het eerste jaar plant de vader van de jongen een esdoorn. De esdoorn groeit al snel uit tot een flinke boom. De jongen houdt van de boom. Maar de wortels van de boom beginnen de fundering aan te tasten. En op een dag, de jongen woont al lang niet meer thuis, hakt de vader de boom om. De moeder van de jongen weet hoezeer haar zoon aan de boom was gehecht, en heeft een stekje van de boom bewaard. De zoon plant het stekje voor zijn eigen huis. En ook bij hem groeit de boom in no time uit tot een esdoorn van formaat. Zo groot, dat het ook de huisbaas van de jongen begint op te vallen. En op een zekere dag komt de jongen terug van zijn werk en is de boom omgehakt.

De jongen neemt een deel van de boom naar een bevriend meubelmaker. Die maakt er een kistje van. In dit kistje bewaart de jongen sindsdien zijn suikerei. 

Mijn vrouw was die ochtend in het huis van haar vader. Het Kringloopcentrum kwam langs om te kijken wat ze mee wilden nemen. Zijn stoelen hoefden ze niet. Ze hebben een klein dressoir meegenomen, de wasmachine, de koelkast en vijf dozen met boeken. De mooiste boeken hadden wij al uitgekozen. De zondag ervoor had ik een lampje opgehangen dat van hem was. Ik draag soms een blouse van hem (die ik zelf voor hem had uitgezocht). In de kofferbak van mijn auto lagen nog lange tijd twee jasjes die we hadden meegenomen als mogelijke kleding om hem in te begraven. Wij krijgen zijn dressoir. Op mijn zoons kamer hangt de pet en de hoed die hij met Sinterklaas had gegeven. Tussen de knuffels van mijn dochter het molletje waarvan hij dacht dat het een pinguïn was. Op zolder de tas met kleren die ze bij het ziekenhuis hadden meegegeven. In de koelkast stond lange een pak Optimel dat hij een kwartier voor zijn dood had gekocht. In de kast ernaast een zakje ongezouten pinda’s. En een halve liter Gulpener Gladiator (10%) dat hij voor mijn verjaardag had gegeven omdat hij dacht dat ik dat wel lekker zou vinden.

Bij Radio Lab vragen ze zich af waarom gewone dingen zoveel waarde kunnen hebben. Ze stippen de enige echte constante in het leven aan: niets blijft hetzelfde. Wij blijven niet hetzelfde, onze lichamen blijven niet hetzelfde, de mensen en de dingen waarvan we houden blijven niet hetzelfde. En we weten dat het zo is, maar juist daarom klampen we ons vast aan iets onbenulligs als een besuikerd ei. Proberen we het te beschermen tegen de vergankelijkheid. Als een relikwie. De tand van Boeddha, de lijkwade van Jezus, de baardharen van Mohammed. Iets wat de vergankelijkheid benadrukt en tegelijkertijd overstijgt.

Wat mij zelf altijd opvalt, is de bezieling van de dingen. Door het simpele feit dat iemand een ding bewust heeft gekozen, heeft aangeraakt, heeft gekoesterd, wordt een ding zoveel meer dan een ding. Daardoor kan een ongeopend zakje ongezouten pinda’s tot op het bot ontroeren. En doet een halve liter Gulpener Gladiator, bijna zeven jaar na zijn overlijden, mij nog steeds aan mijn schoonvader denken als ik het weer eens tegenkom in de kast.

Molovich
Erkend miskend genie. Motto: succes is voor losers.

1 reactie

  1. Mooi verhaal, compliment!.. als ik door het huis van mijn oude moedertje loop stel ik me wel eens voor dat ze overlijdt en het huis verliest dan op slag zijn betovering. Het hart/ de geest is er uit zo voelt het dan, en het huis en de spullen die erin staan kunnen me eigenlijk niet veel schelen. Maar het kan best anders zijn als het daadwerkelijk gebeurt. Wat oude foto-albums zou ik nu wel graag willen hebben.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *