Fitzcarraldo

‘Is er een marathon bezig?’, vraag ik aan de man achter de balie van het hotel. Hij is bezig om onze reservering met een dag te verlengen. Buiten hebben ze de straat afgezet met politielint. Voor het hotel staat een agent met een fel geel hesje aan. De zon schijnt.

Op de avond dat we in ons hotel aankwamen, kreeg ik zin om Fitzcarraldo te bekijken, van Werner Herzog. Gratis te bekijken op YouTube. Over een manische rubberbaron die in het begin van de 20e eeuw een operahuis in de Zuid-Amerikaanse jungle wil bouwen en daarvoor een stoomboot over een berg sleept.

Als we buiten komen, blijkt het hele stationsplein afgezet. Politieonderzoek, zegt een agent tegen me als ik vraag of het station is gesloten. Ik zie mededogen in zijn ogen. Het eerstvolgende station is een kwartiertje lopen.

Bij het café tegenover ons hotel staan twee mannen achter het politielint naast een camera op statief. Mijn vrouw vraagt wat er gebeurd is. Een steekpartij. Did he make it?, vraagt mijn vrouw. He didn’t. Gestorven in het ziekenhuis. Mijn dochter is aangeslagen. Wij ook wel, maar zij het meest.

Bij de Greenwich Market (een ‘hidden gem’ volgens Tripadvisor) koop ik een T-shirt met een UFO en een rennende Cary Grant. Geknipt uit een still van North by Nortwest, waarin Grant wordt aangezien voor een man die niet bestaat. Je weet niet of hij wordt gepakt of ontsnapt, zegt de man die het T-shirt heeft ontworpen.

In de eerste scène van Fitzcarraldo zie je Klaus Kinski samen met Claudia Cardinale in een klein roeibootje. Nadat ze hebben aangemeerd rennen ze lachend door de avond. Ze zijn te laat voor de opera. De portier wil hen niet doorlaten. ‘Ik heb de halve wereld rond geroeid om Caruso te zien zingen’, zegt een zwetende Kinski. Hij laat zijn bebloede handen zien. De portier laat hen binnen.

God moet wel kwaad zijn geweest toen hij de jungle schiep, zei Werner Herzog ooit. ‘De bomen voelen zich ellendig, de vogels voelen zich ellendig. Ik denk niet dat ze zingen, ze krijsen van de pijn.’

Omdat we toch niet met de trein kunnen, verlaten we Greenwich via het water. Een Über Boat brengt ons naar het Tate. Op de derde of vierde verdieping staat de installatie Something Going On Above My Head van de Colombiaanse kunstenaar Oswaldo Maciá. Verspreid over twee zalen klinkt uit zestien speakers een symfonie van vogelgefluit. Macía heeft er vijf jaar over gedaan om meer dan tweeduizend vogelgeluiden te verzamelen uit Europese, Afrikaanse, Aziatische en Amerikaanse geluidsarchieven, om er vervolgens een compositie van te maken

De titel van het kunstwerk verwijst naar het gemak waarmee schokkend nieuws ons kan ontgaan. Met dank aan een artikel uit The Guardian, over Russische onderzeeërs die nucleair afval dumpten in de Baltische zee. Het soort artikel dat door niemand opgepikt wordt, terwijl het rampzalig is. Volgens Macía associëren we vogelgefluit met rust en schoonheid, terwijl het vaak juist een uiting van stress en paniek is. Het leven in de jungle is meedogenloos, ook voor een vogel.

In die meedogenloze jungle liet Herzog zijn acteurs een schip over een berg slepen. Dat dit ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden, maakt de film zo onweerstaanbaar. Je kijkt naar een verzonnen verhaal, maar wat er voor je ogen gebeurt, is daadwerkelijk zo gebeurd. Dat schip gleed ooit tergend traag omhoog terwijl Caruso door de jungle klonk.

De moord op de man vond praktisch onder onze hotelkamer plaats. Wij sliepen met het raam open. Naast geschreeuw van angst en pijn moeten er toch ook sirenes hebben geklonken. Maar niemand van ons had ook maar iets in de gaten gehad.

5 responses

  1. Ach, wat niet weet, wat niet deert. Tót er een film van gemaakt wordt natuurlijk! Dan zou ik daarvan de hele nacht wakker kunnen liggen. Gelukkig kijk ik geen films want daarvoor heb ik geen “zitvlees” en daarom slaap ik uitstekend. Maar het is oneerlijk verdeeld in de wereld dat staat zeker vast!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *