Pavement

Crooked Rain, Crooked Rain, de tweede helft van mijn jaren ’90 was doordrenkt met Crooked Rain, Crooked Rain, de tweede plaat van Pavement. Nog nooit had genialiteit zo achteloos geklonken. Pavement had nonchalance tot grote kunst verheven. De zorgeloze chaos was precies wat mijn wereldje nodig had na de loodzware jaren van Nirvana en aanverwanten. […]

Continue reading →