De operazanger

Ergens eind jaren ’80 bracht mijn vader een operazanger mee naar huis. Zijn naam is mij helaas ontschoten. Het was een kleine, gedrongen man, de schouders ter hoogte van de oren. Hij deed me denken aan Clandestino, de slechterik van de Bluffers, een tekenfilmserie die in die dagen enige populariteit genoot. Hij ging altijd gekleed […]

Continue reading →

Johnny Dowd: Do the Gargon

Gespeend van zelfspot is de stug voort rockende zestiger Johnny Dowd nooit geweest. Ondergewaardeerd wel. Na zijn onverwachte doorbraak, eind jaren negentig met het lugubere album Wrong Side of Memphis (1998, Koch/Munich Records), volgde al snel weer de stilte. Een mediastilte, welteverstaan, want van de heer Dowd zelf kan moeilijk gezegd worden dat hij heeft stilgezeten. Naast die in de pers bejubelde debuutplaat bracht hij in vijftien jaar nog negen langspelers uit. Hoewel ook deze albums de moeite waard zijn, haakten steeds meer volgers af. Laat zijn nieuwste, Do the Gargon, de herontdekking zijn.

Continue reading →

Maarten van Roozendaal

Samen met J. zat ik backstage bij De Uitmarkt. 2004, gok ik. We zaten aan de bar met Maarten van Roozendaal. Hij praatte precies zoals hij zong. Met ronkende stem, met veel bravoure en met heel veel consumptie. Op een gegeven moment ontdekte ik dat iedereen in mijn omgeving, om die reden, continu de hand […]

Continue reading →