Uitvaart

Ik weet niet of ik gecremeerd of begraven wil worden. Het maakt me niet zoveel uit. Aan de leeuwen of gieren gevoerd worden lijkt me wel wat. Dat hoeft niet voor het publiek, zo exhibitionistisch ben ik nu ook weer niet. De overblijfselen mogen worden verbrand, de as mag in een urn in het venster […]

Continue reading →

VVMDNIA

Niet zonder trots kan ik mededelen dat het mij als kersverse secretaris van de Vereniging Voor Mensen Die Nooit Iets Afma is gelukt om het jaaroverzicht voor meer dan de helft klaar te hebben gekregen. Ik ben maar liefst tot november gekomen! Dat was nog nooit voorgekomen, vertelde de penningmeester mij. Hij wilde nog iets […]

Continue reading →

Blue Tower

Ons appartement aan het Bos & Lommerplein keek uit op een hotel zonder gordijnen. De hotelgasten wisten dit niet. Je kon zien hoe ze uit de douche stapten, hoe ze zich klaar maakten om uit te gaan, hoe ze op bed ploften, hoe ze seks hadden. Op een zomeravond keek ik een klein half uur […]

Continue reading →

Tien cent

In de snackbar hing een briefje dat ze op 1 januari om 18.00 uur dichtgingen. Het was 18.30 uur en de snackbar was nog stampvol. Terwijl ik stond te wachten op mijn patat waren vijf jongens bezig met afrekenen. Ieder voor zich. Een van de jongens legde zijn pasje op het pinautomaat. De betaling mislukte. […]

Continue reading →

Het universum

Mijn schoonmoeder doet een keukenkastje open. Een wijnglas tuimelt naar beneden. Kelk eerst. Bovenop een koffiekopje. Zowel koffiekop als wijnglas blijven heel. ‘Het universum is mij de laatste tijd goed gezind’, zegt ze. Ze vertelt over een paar avonden eerder. Ze was aardappeltjes aan het bakken. Tijdens het bakken ging de telefoon. Ze nam op. […]

Continue reading →

Klaas Dijkhoff

De titel Demagoog van het Jaar wordt jaarlijks gekozen door het Eenvandaagpanel. De redactie van Eenvandaag is niet verantwoordelijk voor de keuze van het panel. Ze is het ook niet per se eens of oneens met de standpunten van Klaas Dijkhoff. Ze is wel verliefd op Klaas Dijkhoff. O, wat houdt de redactie van Eenvandaag […]

Continue reading →

Zaterdag

Mijn zoon vraagt hoe ik zaterdag noem. Zaterdag, zeg ik. Hoe jij dan? Zaterdag, zegt hij. Ik zoek een onderbroek voor ’m. Toch gek, zegt hij, dat ik al in de onderbouw heb geleerd dat zaterdag zaterdag heet en dat ik dat woord nog steeds gebruik. Ik zeg ‘m dat dit voor nog veel meer woorden […]

Continue reading →

Kaboutertje Doerak

Kaboutertje Doerak had op de kop van Koning Willem-Alexander gescheten. Dat deed hij zo nu en dan. Vooral als hij boos was. Dit keer was hij boos vanwege de Brexit. Hij had nu eenmaal Schots bloed door zijn aderen stromen. Dat Koning Willem-Alexander helemaal niks met de Brexit te maken had, kwam niet op in […]

Continue reading →

Max

De zanger van VOF de Kunst gaf in Tilburg een gratis concert voor 1.500 Suzannes. Dit bij wijze van excuus voor de strofe ‘Suzanne, ik ben stapelgek op jou’.   Zoiets heeft Paolo Conte nou nooit gedaan voor mij. Terwijl mensen vaak spontaan de outro van Max beginnen te neuriën als ze mijn naam horen. […]

Continue reading →

Het leven overkomt mij

‘Het leven overkomt jou’, zegt mijn vrouw weleens als er iets buiten mijn weten om heeft plaatsgevonden terwijl ik alle ruimte had om er invloed op uit te oefenen. Sinds ons verblijf in Edinburgh is mijn scheerschuim op. Ben ik in de supermarkt, dan vergeet ik om nieuwe te kopen. Gevolg: ik heb een baardje […]

Continue reading →

Wijnand Groenink (1913 – 2018)

In zijn woonplaats Waddinxveen is gisteravond de dichter Wijnand Groenink overleden. Groenink werd bekend in de jaren ’30 van de vorige eeuw als huisdichter van de NSB. Onsterfelijk werden de laatste zinnen van het gedicht waarmee hij de jarige Anton Mussert toesprak: ‘Aan de haartjes van zijn kont / Kleeft altijd wel een beetje stront.’ […]

Continue reading →

Dromen onthouden

Toen ik naar bed ging, leek het mij een goed idee eens te beginnen met het onthouden van mijn dromen. Eerlijk gezegd gaf ik mijn voornemen weinig kans. Heel soms lukt het me om een droom bij me te houden, meestal vliegen ze weg voordat ik me realiseer ze vast te moeten pakken. Vannacht droomde […]

Continue reading →

De fietstas

Onze dochter ging afzwemmen voor haar A-diploma. Maar toen zag ze mijn nieuwe fietstassen en sloegen de stoppen door. Ze had een verjaardagsfeestje van een schoolvriendinnetjes achter de rug. De dag ervoor was de laatste schooldag geweest. In een vlaag van verstandsverbijstering had mijn vrouw het goed gevonden dat onze kinderen samen met een buurjongetje […]

Continue reading →

Duckstad

In de Donald Duck, zoals u ongetwijfeld weet, stikt het van de verwrongen relaties en gebroken gezinnen. Donald Duck voedt zijn neefjes op die ooit in de steek zijn gelaten door Donalds zus Drumbella. Katrien Duck heeft drie nichtjes onder haar hoede. Geen flauw idee wat er met hun moeder is gebeurt. Katrien doet het afwisselend met Donald […]

Continue reading →

Geen been (3)

‘Heb je het al gehoord’, zei de daklozenkrantverkoper met het baardje, ‘Herman is dood.’ Ik nam aan dat Herman de daklozenkrantverkoper zonder been was. Ik wist niet dat hij Herman heette, maar wie kon het anders zijn? ‘Wat is er gebeurd?’, vroeg ik. ‘Vandaag… Nee morgen precies drie weken geleden. Ik zag het zo gebeuren.’ […]

Continue reading →