Wijnand Groenink (1913 – 2018)

In zijn woonplaats Waddinxveen is gisteravond de dichter Wijnand Groenink overleden. Groenink werd bekend in de jaren ’30 van de vorige eeuw als huisdichter van de NSB. Onsterfelijk werden de laatste zinnen van het gedicht waarmee hij de jarige Anton Mussert toesprak: ‘Aan de haartjes van zijn kont / Kleeft altijd wel een beetje stront.’ […]

Continue reading →

Dromen onthouden

Toen ik naar bed ging, leek het mij een goed idee eens te beginnen met het onthouden van mijn dromen. Eerlijk gezegd gaf ik mijn voornemen weinig kans. Heel soms lukt het me om een droom bij me te houden, meestal vliegen ze weg voordat ik me realiseer ze vast te moeten pakken. Vannacht droomde […]

Continue reading →

De fietstas

Onze dochter ging afzwemmen voor haar A-diploma. Maar toen zag ze mijn nieuwe fietstassen en sloegen de stoppen door. Ze had een verjaardagsfeestje van een schoolvriendinnetjes achter de rug. De dag ervoor was de laatste schooldag geweest. In een vlaag van verstandsverbijstering had mijn vrouw het goed gevonden dat onze kinderen samen met een buurjongetje […]

Continue reading →

Duckstad

In de Donald Duck, zoals u ongetwijfeld weet, stikt het van de verwrongen relaties en gebroken gezinnen. Donald Duck voedt zijn neefjes op die ooit in de steek zijn gelaten door Donalds zus Drumbella. Katrien Duck heeft drie nichtjes onder haar hoede. Geen flauw idee wat er met hun moeder is gebeurt. Katrien doet het afwisselend met Donald […]

Continue reading →

Geen been (3)

‘Heb je het al gehoord’, zei de daklozenkrantverkoper met het baardje, ‘Herman is dood.’ Ik nam aan dat Herman de daklozenkrantverkoper zonder been was. Ik wist niet dat hij Herman heette, maar wie kon het anders zijn? ‘Wat is er gebeurd?’, vroeg ik. ‘Vandaag… Nee morgen precies drie weken geleden. Ik zag het zo gebeuren.’ […]

Continue reading →

De zakbijl

‘Hallo, ik heb een zakbijl’, zei een jongensstem zojuist tegen mij. Ik kon niet zien wie het was. Om mij heen is het donker. Ikzelf wordt verlicht door het schijnsel van mijn computer. ‘Wat heb je?’, vroeg ik. ‘Ik heb een zakbijl.’ De stem was ineens een stuk dichterbij. Ik knipte onze lantaarn aan. Daar […]

Continue reading →

De wereld is plat

Het was hun laatste avond hier in Zwolle. Morgen zouden ze naar mijn ouders gaan. Drie dagen later gingen we op vakantie. Ik fietste samen met vier kinderen richting de IJssel. Mijn zoon en dochter en twee buurjongetjes. Het was minder warm dan de dagen ervoor. Maar nog steeds behoorlijk warm. We moesten omrijden omdat […]

Continue reading →

Bloemetje

‘Jullie zijn de vijfde bewoner in twintig jaar’, waren zijn eerste woorden toen ik me voorstelde. Alsof ons huis gedoemd was. De vorige bewoner van ons huis noemde hem ‘de Indiaan’. Vanwege zijn zwarte staart. Onze kinderen kende hem als buurman Bloemetje. Vanwege de bloemetjes voor zijn huis. Oudere bewoners noemden hem Ben. Vanwege de […]

Continue reading →

Aanpakken

Onlangs moest ik een kleine 45 kilo aan karton kleiner scheuren. Door de verbouwing moesten wij twee flinke kasten missen. Voorheen waren wij altijd van de firma Half Werk. Maar ik heb gebroken met deze neiging. De firma Half Werk heeft een metamorfose ondergaan en heet tegenwoordig de firma Aanpakken Geblazen! Met uitroepteken. En ik […]

Continue reading →

De koe

Er staat al een tijdje een koe in onze tuin. Geen idee hoe die daar gekomen was. Onze niet al te grote stadstuin wordt aan alle kanten omheind door twee heggen, een muurtje, een schutting en ons huis. In de grootste heg zit weliswaar een gat doordat ik ‘m ooit iets te enthousiast had gesnoeid, […]

Continue reading →

De klok

Iemand vertelde over een Grieks eiland met het grootste percentage honderdjarigen ter wereld. Hun geheim: ze leefden zonder klokken. Wie gezond oud wil worden, moet de tijd kunnen vergeten. In de Kringloopwinkel kwamen wij een slingeruurwerk tegen. We waren eigenlijk op zoek naar een lamp, maar zo’n klok zochten we ook al een tijdje. Leuk […]

Continue reading →