Klaas Dijkhoff

De titel Demagoog van het Jaar wordt jaarlijks gekozen door het Eenvandaagpanel. De redactie van Eenvandaag is niet verantwoordelijk voor de keuze van het panel. Ze is het ook niet per se eens of oneens met de standpunten van Klaas Dijkhoff. Ze is wel verliefd op Klaas Dijkhoff. O, wat houdt de redactie van Eenvandaag […]

Continue reading →

Max

De zanger van VOF de Kunst gaf in Tilburg een gratis concert voor 1.500 Suzannes. Dit bij wijze van excuus voor de strofe ‘Suzanne, ik ben stapelgek op jou’.   Zoiets heeft Paolo Conte nou nooit gedaan voor mij. Terwijl mensen vaak spontaan de outro van Max beginnen te neuriën als ze mijn naam horen. […]

Continue reading →

Het leven overkomt mij

‘Het leven overkomt jou’, zegt mijn vrouw weleens als er iets buiten mijn weten om heeft plaatsgevonden terwijl ik alle ruimte had om er invloed op uit te oefenen. Sinds ons verblijf in Edinburgh is mijn scheerschuim op. Ben ik in de supermarkt, dan vergeet ik om nieuwe te kopen. Gevolg: ik heb een baardje […]

Continue reading →

De fietstas

Onze dochter ging afzwemmen voor haar A-diploma. Maar toen zag ze mijn nieuwe fietstassen en sloegen de stoppen door. Ze had een verjaardagsfeestje van een schoolvriendinnetjes achter de rug. De dag ervoor was de laatste schooldag geweest. In een vlaag van verstandsverbijstering had mijn vrouw het goed gevonden dat onze kinderen samen met een buurjongetje […]

Continue reading →

De zakbijl

‘Hallo, ik heb een zakbijl’, zei een jongensstem zojuist tegen mij. Ik kon niet zien wie het was. Om mij heen is het donker. Ikzelf wordt verlicht door het schijnsel van mijn computer. ‘Wat heb je?’, vroeg ik. ‘Ik heb een zakbijl.’ De stem was ineens een stuk dichterbij. Ik knipte onze lantaarn aan. Daar […]

Continue reading →

Bloemetje

‘Jullie zijn de vijfde bewoner in twintig jaar’, waren zijn eerste woorden toen ik me voorstelde. Alsof ons huis gedoemd was. De vorige bewoner van ons huis noemde hem ‘de Indiaan’. Vanwege zijn zwarte staart. Onze kinderen kende hem als buurman Bloemetje. Vanwege de bloemetjes voor zijn huis. Oudere bewoners noemden hem Ben. Vanwege de […]

Continue reading →

De koe

Er staat al een tijdje een koe in onze tuin. Geen idee hoe die daar gekomen was. Onze niet al te grote stadstuin wordt aan alle kanten omheind door twee heggen, een muurtje, een schutting en ons huis. In de grootste heg zit weliswaar een gat doordat ik ‘m ooit iets te enthousiast had gesnoeid, […]

Continue reading →

De klok

Iemand vertelde over een Grieks eiland met het grootste percentage honderdjarigen ter wereld. Hun geheim: ze leefden zonder klokken. Wie gezond oud wil worden, moet de tijd kunnen vergeten. In de Kringloopwinkel kwamen wij een slingeruurwerk tegen. We waren eigenlijk op zoek naar een lamp, maar zo’n klok zochten we ook al een tijdje. Leuk […]

Continue reading →

Vloeiend Chinees

Afgelopen woensdag rond de klok van twee, sprak ik voor de duur van een klein half uur vloeiend Chinees. Hoe dat zo kwam, ik durf het u niet te zeggen. Soms gebeuren die dingen. Helaas had ik niemand in mijn buurt om Chinees tegen te spreken. Of beter gezegd: er waren genoeg mensen in mijn […]

Continue reading →

Tijd in een flesje

Ik las dat het universum in het diepst van zijn bestaan tijdloos is. Zou daar dan de oplossing liggen voor het raadsel van de eeuwigheid? Dat raadsel kan mij gek maken, moet u weten. De eeuwigheid die nooit ophoudt. En heel eventjes ik. Dat is niet te bevatten. Maar als de tijd op het allerdiepste […]

Continue reading →

Een waardeloze hond, of: hoe Pretpark Amersfoort van de aardbodem verdwenen is (1/3)

Het is jammer dat het bovennatuurlijke, heden ten dage, als acceptabele verklaringsgrond voor alledaagse raadsels vrijwel geheel uit beeld verdwenen is. Men is er tegenwoordig op gebrand om stante pede een logische uitleg voor zijn gebrek aan inzicht te kunnen opvoeren, zelfs in die gevallen in welke een onlogische, hoe buitenissig in eerste instantie misschien ook, […]

Continue reading →