Ronnie Flex

Ronnie Flex is bezig met de opnames van zijn tweede album. Het valt ‘m zwaar. De onbevangenheid is weg. Hij wil laten zien wat hij waard is. Denkt veel na. Over wie hij is en wat hij wil laten horen. Hij blowt veel. De camera registreert hoe hij de ene na de andere joint opsteekt. […]

Continue reading →

Snotteren

Ik kom de klas van mijn zoon binnen lopen. Mijn zoon stuitert. Hij was de dag ervoor ziek en heeft net het grote nieuws gehoord: ‘iPhone komt vanmiddag op bezoek’, zegt hij. ‘iPhone?’, zeg ik. ‘Typhoon’, zegt een vriendje. ‘Ik noem ‘m altijd iPhone’, zegt mijn zoon. Op het Instagram-account van Typhoon zie ik een […]

Continue reading →

Catharsis

Het Amerika van de jaren 60 produceerde een golf van verontwaardiging tegen rock n roll. Tegen, met de kennis van nu, zoetsappige lieden als Chuck Berry en Elvis Presley. De burgerlijke braveriken van weleer vonden de teksten aanstootgevend. Of het ritme. Of de moves. Het deugde allemaal van geen kant en zou de jeugd linea […]

Continue reading →

Durme, durme

Ik zing in een kerstkoor. Ja, u leest het goed: een kerstkoor. Op de school van mijn kinderen. Samen met andere ouders. Gisteren was de laatste keer dat we konden oefenen voor donderdag. Een kleine drie kwartier voordat ik ernaar toeging, had mijn vrouw me een foto laten zien van de vermoorde Russische ambassadeur in […]

Continue reading →

Incident

Ik heb een bloedhekel aan telefoneren, doe dat derhalve zo weinig mogelijk en dan nog met de grootst denkbare weerzin. Mijn smartdinges staat altijd af, slechts hoogstzelden schakel ik het geluid in. Als er iets met mne kleine is of zo. Wat mij die avond bezielde weet ik dus werkelijk niet. Ik zat met mijn […]

Continue reading →

Bij de dood van Prince

Ik zal nooit vergeten dat ik eens op de wc zat en Prince uit mijn dweilemmer kwam geklommen. Hij was de hele nacht bezig geweest om het geluid goed te krijgen. Perfectionist als hij was. Het geluid was loepzuiver. Hij begon aan een waanzinnige versie van Sometimes It Snows in April. Het duurde een kleine […]

Continue reading →

Muziekdoos

Parijs. Rue pas de la Mule nr. 6, op de hoek met de Place des Vosges. ‘Instruments Musicaux Anciens – André Bissonnet’, staat er op de gevel. Hoewel muziekwinkel een te alledaagse naam is voor dit ornament aan een van de mooiste pleinen van Europa. ‘Boîte a musique’, wordt zijn winkeltje genoemd door kenners en […]

Continue reading →

Weer even heel

Ik zie een broer en zus een liedje zingen. Nog wat onwennig in hun lichaam, maar hun stemmen zijn wonderschoon. Ze zitten aan de keukentafel. Hij met een gitaar, zij met blote benen. Achter hen een koffiezetapparaat, een prullenbak, een broodtrommel. Het is het contrast van die zuivere stemmen met de rommelige keuken. Het is […]

Continue reading →

IJsland dag 2, deel 2

Het weer was guur geworden. Buiten zag ik Chinezen op slippers lopen. De sokken nog aan. Wellicht ook gesnorkeld. We reden verder. Naar de geisers. Waterpoeltjes waar je eitjes in kan koken. Tussen de tachtig en honderd graden, zeiden de bordjes. Moet je niet in vallen. Het leek me wel een aardige executiemethode. We stonden […]

Continue reading →

Recensie Zomergasten: Reinbert de Leeuw

Er klonk een stukje uit de beroemdste aria uit de Matthäus Passion. Onze twintig weken oude kat kwam een kijkje nemen. Hij bleef onbewogen naar de tv kijken terwijl een jonge jongen Erbarme Dich, Mein Gott zong in het laatste fragment van Zomergasten. Reinbert de Leeuw zei dat de muziek van Bach het hoogste dat een menselijke geest ooit heeft […]

Continue reading →

Johnny Dowd: Do the Gargon

Gespeend van zelfspot is de stug voort rockende zestiger Johnny Dowd nooit geweest. Ondergewaardeerd wel. Na zijn onverwachte doorbraak, eind jaren negentig met het lugubere album Wrong Side of Memphis (1998, Koch/Munich Records), volgde al snel weer de stilte. Een mediastilte, welteverstaan, want van de heer Dowd zelf kan moeilijk gezegd worden dat hij heeft stilgezeten. Naast die in de pers bejubelde debuutplaat bracht hij in vijftien jaar nog negen langspelers uit. Hoewel ook deze albums de moeite waard zijn, haakten steeds meer volgers af. Laat zijn nieuwste, Do the Gargon, de herontdekking zijn.

Continue reading →

Maarten van Roozendaal

Samen met J. zat ik backstage bij De Uitmarkt. 2004, gok ik. We zaten aan de bar met Maarten van Roozendaal. Hij praatte precies zoals hij zong. Met ronkende stem, met veel bravoure en met heel veel consumptie. Op een gegeven moment ontdekte ik dat iedereen in mijn omgeving, om die reden, continu de hand […]

Continue reading →

Proserpina

Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren, luidt het. Ik weet niet of ik mijn zoontje op wil zadelen met mijn aan de overtuiging grenzende vermoeden dat je helemaal nergens naartoe gaat. Dat je hooguit in de herinneringen en de harten blijft voortbestaan van de mensen die jou gekend hebben. Dat je blijft voortbestaan in de steentjes die je hebt verlegd in de rivieren waardoor je hebt gewaad. Dat je blijft voorbestaan in de momenten die je hebt beleefd, die er nu niet meer zijn, maar die ook nooit meer ongedaan gemaakt kunnen worden.

Continue reading →

De nieuwe Ashtray!

Nadat bassist Ian McKelvin in de afkickkliniek Jehova’s getuige was geworden en drummer Brian O’ Nolan uit de band gezet was wegens excessief drankmisbruik, vreesden velen voor het voortbestaan van Ashtray (of emotion), meestal kortweg Ashtray genoemd. Maar nu ligt hun nieuwe, dertiende, album dan toch in de winkel en de fans kunnen gerust zijn: Tomorrow and tomorrow – de titel verwijst naar de beroemde speech van Macbeth – is als vanouds één lange klaagzang over [o.a.] het menselijk tekort, de mileuverontreiniging, het smelten der ijskappen, het uitsterven van diersoorten en het verkillen der menselijke betrekkingen.

Continue reading →

Pavement

Crooked Rain, Crooked Rain, de tweede helft van mijn jaren ’90 was doordrenkt met Crooked Rain, Crooked Rain, de tweede plaat van Pavement. Nog nooit had genialiteit zo achteloos geklonken. Pavement had nonchalance tot grote kunst verheven. De zorgeloze chaos was precies wat mijn wereldje nodig had na de loodzware jaren van Nirvana en aanverwanten. […]

Continue reading →