Ontroering

Er piept een piep in mijn oren. De kat spint. Op de een of andere manier klopt het niet. Het piepen en het spinnen. Dissonanten. Zojuist heb ik een band gecontracteerd. En ik weet niet eens hoe ze heten. Ik was naar Zwolle Unlimited geweest, waar de afrobeatband Koffie speelde. Heerlijke show. Voor het podium […]

Continue reading →

Ronnie Flex

Ronnie Flex is bezig met de opnames van zijn tweede album. Het valt ‘m zwaar. De onbevangenheid is weg. Hij wil laten zien wat hij waard is. Denkt veel na. Over wie hij is en wat hij wil laten horen. Hij blowt veel. De camera registreert hoe hij de ene na de andere joint opsteekt. […]

Continue reading →

Snotteren

Ik kom de klas van mijn zoon binnen lopen. Mijn zoon stuitert. Hij was de dag ervoor ziek en heeft net het grote nieuws gehoord: ‘iPhone komt vanmiddag op bezoek’, zegt hij. ‘iPhone?’, zeg ik. ‘Typhoon’, zegt een vriendje. ‘Ik noem ‘m altijd iPhone’, zegt mijn zoon. Op het Instagram-account van Typhoon zie ik een […]

Continue reading →

Catharsis

Het Amerika van de jaren 60 produceerde een golf van verontwaardiging tegen rock n roll. Tegen, met de kennis van nu, zoetsappige lieden als Chuck Berry en Elvis Presley. De burgerlijke braveriken van weleer vonden de teksten aanstootgevend. Of het ritme. Of de moves. Het deugde allemaal van geen kant en zou de jeugd linea […]

Continue reading →

Durme, durme

Ik zing in een kerstkoor. Ja, u leest het goed: een kerstkoor. Op de school van mijn kinderen. Samen met andere ouders. Gisteren was de laatste keer dat we konden oefenen voor donderdag. Een kleine drie kwartier voordat ik ernaar toeging, had mijn vrouw me een foto laten zien van de vermoorde Russische ambassadeur in […]

Continue reading →

Incident

Ik heb een bloedhekel aan telefoneren, doe dat derhalve zo weinig mogelijk en dan nog met de grootst denkbare weerzin. Mijn smartdinges staat altijd af, slechts hoogstzelden schakel ik het geluid in. Als er iets met mne kleine is of zo. Wat mij die avond bezielde weet ik dus werkelijk niet. Ik zat met mijn […]

Continue reading →

De woordkunstenaar

Als woordkunstenaar kwam hij Graag bij de mensen thuis Hij at dan een appel en Gooide het klokhuis naar je hoofd En riep dan ‘klokhuiselijk geweld’ Of hij ging in het raam zitten en Begon dan een slap verhaal over Stoelgangsters en hun roversholletjes En noemde dat dan een ‘raamvertelling’ In het kort: De mensen […]

Continue reading →

A Girl is a Half Formed Thing

Aoife Duffin had shattered my heart with her breathtaking performance. For one and a half hour she had stood alone on a bare stage, speaking this unbearably beautiful language of Eimar McBride. A language I craved to discover but never seemed to find. Modern, raw, beyond rules. “What a text, what a text” I was whispering to myself. As much as I fancy myself a writer, I will never be able to write in such a manner and I am very, very sorry for it. Almost a reason to stop trying at all.

Continue reading →

Bij de dood van Prince

Ik zal nooit vergeten dat ik eens op de wc zat en Prince uit mijn dweilemmer kwam geklommen. Hij was de hele nacht bezig geweest om het geluid goed te krijgen. Perfectionist als hij was. Het geluid was loepzuiver. Hij begon aan een waanzinnige versie van Sometimes It Snows in April. Het duurde een kleine […]

Continue reading →

Raadsel

Mijn dochter wist een raadsel. Ze fietste naast me, haar beentjes drie keer sneller dan die van mij. We reden terug van het zwembad waar haar broer zwemles had gehad en mij in de kleedkamer tot zijn groot genoegen in een 1 aprilgrap had laten trappen. “Vogel en poes zaten in het bos”, zei mijn dochter. “Vogel vloog […]

Continue reading →

Niet veel later kwam de kater

De burgerplicht riep harder dan mijn verstand Die wilde dat ik thuis bleef ‘Liever een Oekraïner in de tuin Dan Thierry Baudet in mijn keuken’ Kalkte ik op het stembiljet En kleurde een hokje rood Uit pure onmacht Toen ik buiten kwam, brak De hemel open Een genadeloze wolkbreuk Met ijskoude druppels Drijfnat was ik weer daar Waar ik had moeten blijven

Continue reading →

Muziekdoos

Parijs. Rue pas de la Mule nr. 6, op de hoek met de Place des Vosges. ‘Instruments Musicaux Anciens – André Bissonnet’, staat er op de gevel. Hoewel muziekwinkel een te alledaagse naam is voor dit ornament aan een van de mooiste pleinen van Europa. ‘Boîte a musique’, wordt zijn winkeltje genoemd door kenners en […]

Continue reading →

The horror, the horror

In Het Hart der Duisternis omschrijft Joseph Conrad Kurtz als een lange, magere, spierwitte gestalte. En tegelijkertijd zwarter dan de schaduw van de nacht. Een schim. Heel anders dan het lichaam waarmee Marlon Brando gestalte geeft aan de poet-warrior, zoals het personage van Dennis Hopper hem noemt. Een schim is hij wel. Maar het is […]

Continue reading →