De Bowie generatie

Gisteren ging hij dood, en vandaag was ik er vol van. Ik liep ongewild, à tue-tête en toepasselijk Ashes to ashes te fluiten. De monumentale Amsterdamsche huizen blonken als toeters in het vale januarilicht. Er was iets aan deze dag dat er gisteren niet was. Het besef was gedaald:

Continue reading →

Spectre

Spectre betekent spook, in het Engels maar ook in het Frans. Niet octopus, dus, wat je zou denken door het logo van de gelijknamige organisatie waartegen James Bond al tientallen jaren tevergeefs vecht. Al draait de laatste worp in die serie sinds oktober, hij trekt nog volle zalen, bleek toen wij zonder reservering de vertoning […]

Continue reading →

Ei kwijt

Inspraakavonden voor de buurt bij NIMBY-projecten, ellenlange threads over politieke kwesties op online fora, duizenden likes op posts voor of tegen iets, ook al helpt het allemaal geen zier, het is een zegen. Men wil namelijk zijn ei kwijt. Onze overheid heeft dat goed begrepen en maakt daar volop ge- (mis?)bruik van. Dictatoriale regimes daarentegen, […]

Continue reading →

De teloorgang van de kritische zin

In die hele discussie voor of tegen hipsters stoorde mij dat tegenstanders onder de neus werden gewreven dat hipsters een jeugdbeweging was, net als vroeger de punkers en de hippies. NEEEEE! Schreeuwde alles in mij. De hipsters zijn TRUTTIG! De vergelijking met lui die iets voor stonden liep mank, vond ik. Mijn onbehagen groeide, omdat […]

Continue reading →

Beste immigrant,

In het Parool van 14 oktober las ik uw bezwaar tegen het primitieve onderkomen dat de Nederlandse overheid u verschaft in uw vlucht voor de oorlog in Syrië. U wilt een echt huis. En geld. De tijd is aangebroken dat ik u vertel wat ik, ook immigrant, zoal ondergaan heb om in Nederland te mogen […]

Continue reading →

Seriezelfmoordenaar

Jij zegt het, de jongste roman van Connie Palmen, vertelt de tragische liefde van Ted Hughes en Sylvia Plath vanuit het perspectief van de man die na de zelfmoord van de dichteres aan de schandpaal genageld werd. Een ‘soort van’ eerherstel, zeg maar. Ik pluis de recensies door. Volkskrant, Tzum, Het Parool, Atheneum etc… en […]

Continue reading →

Gogogirls

Ik moest vreselijk plassen, dus liep ik het eerste het beste cafeetje binnen. Blijkt het Japans te zijn, en ook in Japan, terwijl ik zonet gewoon in Nederland was, of was het toch niet zo? Je weet het tegenwoordig ook niet meer. 2 WC-deuren. Voor mij 2 zuid-aziatische meiden in gogogirls attributen, dwz non-attributen, enkel een glitterbikini en hoge haken.

Continue reading →

Tanden. Een hele dobber.

Tanden. Ze hebben de neiging om eruit te vallen. Zeker met het klimmen der jaren. Als ze halsstarrig blijven hangen worden er groeven omheen gegraven. Daar blijven hele kruiwagens voedselresten zitten rotten. Ben jij op vrijerspad wanneer je iets nuttigt mag je je mondje verder dicht houden. De Tandenstoker wordt je onafscheidelijk maatje. Besluiten ze […]

Continue reading →

Meeuwen

-EEUWR -OAAAAAAH IG IG -AÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏ EG EG EG EG EG -AAAAARGH -AÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏ EG EG EG EG EG -IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW -WOAAAAAA -UHEUUUUUH. -IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW -MOEOOORGH WA-AAAA… -ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG…. -PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE… -WOHOO-AÂRGH! -PRAAAOW! -HAEEE-ANG HAEEE-ANG HAEEE-ANG HAEEE-ANG WAORGH… […]

Continue reading →

Een rustige dag aan zee

Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak. Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet tegen lawaai. Naar […]

Continue reading →

De billen van Clint Eastwood

Ik heb de billen van Clint Eastwood gesproken. Ze verkochten tickets aan de ingang van The Rock, de voormalige gevangenis in San Francisco. Ik herkende ze op slag. In Escape from Alcatraz zijn ze immers een volle seconde in beeld. “Dat was onze doorbraak.” verklaarden de Billen. “Wereldberoemd werden wij. We gingen om met de grootste […]

Continue reading →

God 2

Aan ons waterplein hebben wij een notoire overlastgever. Sinds hij hier anderhalf jaar geleden is komen wonen zijn de zomers niet meer veilig. Om het weekend is het raak: deurramen open en schallen maar, tot de kleine uurtjes. Zijn balkon is permanent ingericht als feestruimte, met dito verlichting: daar bevinden zijn gasten zich dus meestal. […]

Continue reading →

God

Gisteren fietste ik naar het koele water. Ik dacht: “Mensen die fietsen worden niet dik.” Op dat moment komt een man mij tegemoet, op de fiets, met overhangende vetkwabben waarin je met gemak twee kleuters had kunnen verbergen. God speaks in mysterious ways.

Continue reading →

Pragmatisme

[In de serie “Nederlanders”] Wat mij het meeste trof toen ik dertig jaar geleden in Amsterdam aankwam was het alom vertegenwoordigd pragmatisme. Japan waar ik eerst had gewoond, kun je niet het meest onpraktisch land ter aarde noemen, niet waar. De treinen rijden er op de seconde en hun deuren openen op de millimeter op […]

Continue reading →