Blue Tower

Ons appartement aan het Bos & Lommerplein keek uit op een hotel zonder gordijnen. De hotelgasten wisten dit niet. Je kon zien hoe ze uit de douche stapten, hoe ze zich klaar maakten om uit te gaan, hoe ze op bed ploften, hoe ze seks hadden. Op een zomeravond keek ik een klein half uur naar een man die op de wc zat en steun zocht bij de deurpost.

In dit laatste weekend van de kerstvakantie had mijn vrouw het hotel geboekt waar wij vroeger op uitkeken. En zowaar, onze hotelkamer bevond zich bijna recht tegenover ons oude appartement op de hoogste verdieping van het gebouw aan het Bos & Lommerplein, tegenwoordig ook wel bekend als Place du Bois et Lombre.

De Kentucky Fried Chicken had nieuwe emmers met boneless chickens, kleine arbeiderswoninkjes hadden plaatsgemaakt voor grote rijtjeshuizen, de Vomar had een nieuw logo en het hotel had gordijnen. De lucht was grijs, onze oude flat grotendeels donker. Op het balkon van ons vroegere appartement stond een loungebank die de deur naar de keuken blokkeerde. Onderin ging ons vroegere onderbuurjongetje met zijn moeder de kerstboom buiten zetten. De laatste keer dat we hem zagen was hij vier, nu een jaar of tien. Hij liet de sleutels vallen. Raapte ze op en rende zijn moeder achteran.

‘Dit was helemaal geen goed idee’, zegt mijn vrouw. Ze houdt niet van januari. Met al die afgetuigde kerstbomen op straat. Ze staart nog een klein kwartiertje uit het raam. Daarna gaan we de stad in. Ze weet niet zo goed wat haar melancholischer stemt: de dingen die anders zijn of de dingen die hetzelfde zijn gebleven.

4 responses

  1. Ik heb uw stukje gelezen.
    En nogmaals gelezen.
    Kan het zijn dat ik een onvermoede exhibitionistische karaktertrek bij u en uw vrouw bespeur?

Laat een reactie achter bij Max Molovic Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *