Kaboutertje Doerak

Kaboutertje Doerak had op de kop van Koning Willem-Alexander gescheten. Dat deed hij zo nu en dan. Vooral als hij boos was. Dit keer was hij boos vanwege de Brexit. Hij had nu eenmaal Schots bloed door zijn aderen stromen.

Dat Koning Willem-Alexander helemaal niks met de Brexit te maken had, kwam niet op in de kleine hersentjes van Kaboutertje Doerak. Hij was helaas de slimste niet. Daar was hij zich uiteraard niet van bewust. Tijdens zijn geboorte, alweer een kleine 238 jaar geleden, had Kaboutertje Doerak klem gezeten, waardoor zijn hersentjes werden samengeperst. In tegenstelling tot bijna alle andere Kaboutertjes, had kaboutertje Doerak geen punthoofd. Weinig mensen weten dit, maar de puntmutsen van kaboutertjes zijn altijd gevuld. Met punthoofden. Maar niet bij Kaboutertje Doerak dus. Die is daar veel mee gepest. Kaboutertje Plathoofd noemde ze hem. Vond Kaboutertje Doerak niet leuk.

Wellicht komt zijn woede daar ook vandaan. Bijna alle kaboutertjes hebben korte lontjes, maar die van Kaboutertje Doerak spande de kroon! En daarom had Koning Willem-Alexander nu dus een kabouterdrol op zijn hoofd. Behoorlijk tevreden met zichzelf ging Kaboutertje Doerak weer terug in het oor van onze vorst zitten. Lekker tv kijken. Benen op een voetenbankje. Biertje binnen handbereik.

One response

  1. Het idee dat bepaalde volkeren door linkse politici en de islam worden bedreigt maar ook verjaagd kunnen worden doet me sterk denken aan een lachfilm van Laurel & Hardy, genaamd ‘Babes in Toyland’ (1934) waarin ik een vergelijking trek met wat ik met de Brexit benoemde.

    Stan Laurel en Oliver Hardy wonen in deze film in een soort sprookjesland waar een ijdel vorst heerst en talloze onbekende sprookjesfiguren voorkomen waaronder de jonge en mooie schaapherder Bo-Peep die steeds haar schapen kwijtraakt.
    Een boosaardige huisbaas, Silas Barnaby, wil echter met haar trouwen en hij zet de oude huurster van Laurel en Hardy onder druk om haar hypotheek af te lossen. Omdat hij geen succes heeft met Bo-Peep probeert Barnaby het komische duo valselijk te beschuldigen van inbraken en illegale slacht wat bijna schijnt te lukken.
    Als blijkt dat de knappe jongeling Tom-Tom verliefd is op Bo-Peep en deze uitwijken naar Bogeyland, waar allebei gevaarlijke en afzichtelijke boemannen wonen, gaat Barnaby achter hen aan, gevolgd door Laurel en Hardy, in de hoop dat hij de jongedame daarginder alsnog in handen krijgt.
    Zodra dit wederom op een mislukking uitloopt roept Barnaby uiteindelijk de hulp in van honderden boemannen die de helden gaan achtervolgen en naar Toyland uitwijken waar ze alle mannen, vrouwen en kinderen de stuipen op het lijf jagen en hen zelfs willen ontvoeren! Met de hulp van een muis die op Mickey Mouse lijkt, de drie biggetjes en honderden speelgoedsoldaten van 1,80 meter hoog, weten Laurel en Hardy alsnog Toyland te redden en de boemannen te verjagen!
    Het moraal van dit verhaal is dat Laurel en Hardy de anti-islamitische en anti-linkse politici vertegenwoordigen, Bo-Peep en de inwoners van Toeland de overheerste en gefrustreerde EU-burgers vertegenwoordigen, Barnaby vertegenwoordigd de linkse politici en de boemannen op hun beurt vertegenwoordigen de radicale islam die door de speelgoedsoldaten, de anti-EU-burgers worden verjaagd!
    En zodra de Brexit een feit is worden inderdaad links en de islam voorgoed verjaagd uit Europa!

Laat een reactie achter bij Jules Vismale Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *