De klok

Iemand vertelde over een Grieks eiland met het grootste percentage honderdjarigen ter wereld. Hun geheim: ze leefden zonder klokken. Wie gezond oud wil worden, moet de tijd kunnen vergeten.

In de Kringloopwinkel kwamen wij een slingeruurwerk tegen. We waren eigenlijk op zoek naar een lamp, maar zo’n klok zochten we ook al een tijdje. Leuk voor op de schouw. We waren er weleens een klokje tegengekomen dat we echt mooi vonden, maar die kostte zo’n 1250 euro en dat was ons te gortig voor iets wat leuk op de schouw zou kunnen staan. De klok in de Kringloop kostte exact honderd keer minder. Dat leek er meer op. Het was een eenvoudig exemplaar van donkerbruin notenhout met goudkleurige cijfers en wijzers. Leuk voor op schouw inderdaad, ware het niet dat wij een kleine maand geleden in een grootscheepse verbouwing onze schouw hebben laten weghalen. Nieuw bewijs voor de wet van Bob den Uyl: je vindt niet wat je zoekt, maar alleen dat wat je niet zoekt.

We hebben de klok toch meegenomen. Voor twaalf euro vijftig konden we dat niet laten liggen. De klok is uit 1938, van de Duitse firma Mauthe. Het embleem van de firma is een geabstraheerde adelaar met gespreide vleugels. De adelaar staat op een cirkel met daarin een F en een M, de initialen van oprichter Friedrich Mauthe. Het symbool deed me aan een ander Duits embleem uit de tijd denken, maar een kort onderzoek op het internet leerde dat de firma Mauthe dit embleem al sinds het begin van de 20e eeuw voerde.

De sleutel van de klok is kwijt. Daardoor kunnen we de klok niet opwinden. Toch geeft hij nog heel behoorlijk de tijd aan. Gevalletje Duitse Gründlichkeit. Wij hadden verwacht dat het regelmatig getik een rustgevende werking op ons gemoed zou hebben, maar het werkt vooral op de zenuwen. De manier waarop de klok de uren aangeeft, is ook wat over de top. Staat de grote wijzer op de zes, dan geeft de klok één gong in drie delen. Staat de grote wijzer op de twaalf, dan slaat de klok het aantal uren plus één. Waarom we die ene erbij krijgen, is een raadsel waar een klokkenmaker wellicht raadt mee weet.

Doordat je er elk half uur aan herinnerd wordt dat de tijd genadeloos voorbij schrijdt, gaat de tijd sneller dan ooit. Binnen een halve dag voelden we ons vijftig jaar ouder. We besloten om de pendule stil te zetten. Nog niet zo eenvoudig, want om hem stil te zetten moet je ‘m omdraaien. En als je ‘m dan stil hebt gezet, moet je hem weer op z’n plek zetten. Waardoor de pendule in beweging komt, de klok weer gaat lopen en om het half uur laat weten dat we weer wat dichter bij de dood zijn.

Na een paar pogingen is het toch gelukt. De klok staat stil. Het is hier nu voorlopig vijf voor tien.

2 responses

  1. Jaren hadden wij een oude kappersklok in de keuken. Die lopen omgekeerd, om de tijd in de spiegel te kunnen lezen terwijl je wordt geknipt. Het gaf een unheimlich gevoel.
    Nadat ie de geest had gegeven bleven we dat gevoel houden. Ook bleken we niet meer in staat de tijd op de normale manier te lezen.

  2. En dan levert zo’n grootscheepse verbouwing geen stukje op, maar de aanschaf van een pendule van 12,50 wel -God’s wegen zijn ondoorgrondelijk.

Laat een reactie achter bij Rigo Reus Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *