De Waarde van een Goed Compromis (2/2)

In de vorige aflevering had Ans Hitler wakker gemaakt met de vraag wat hij ECHT van de Joden vond. Zal Ans gerust gesteld worden door zijn antwoord???

Hitler twijfelde.
“Ja,” zei hij uiteindelijk, “…Ja. Weiss ich viel.”
“Lul niet met je ‘weet ik veel’, Wat vind je nou van de Joden, Adolf?”
Uh oh. Als ze hem Adolf ging noemen werd het echt serieus.
“Schatzi schatzi boem boem, ik bedoel gewoon…”
“Niks Schatzi schatzi boem boem! Eruit met de geit!”
Hij haalde gefrustreerd zijn schouders op.
“Het is gewoon politiek, schat. Het is wat das Volch wil.”
“Ja,” zei Ans streng, “Maar je zit wel mooi te verkondigen dat het allemaal criminelen en boeven zijn. Hoe zou jij dat vinden als ze dat bij jou doen? Dat is toch niet normaal?”
“Nou, behoorlijk veel Jüden sind…”
“HITLER!”
“Ja jezus wat wil je nou! Dit is wat het volk wil! En het is nou ook weer niet alsof ALLE Joden heiliger baünchen zijn!”

Ans keek boos weg, maar was ergens wel opgelucht. Hij geloofde tenminste niet ECHT dat alle Joden monsters waren die uitgeroeid moesten worden. Maar toch, ook al geloof je het niet, als je allemaal dingen gaat doen waardoor ze wél uitgeroeid gaan worden, nou… Dat is bijna nog erger, misschien. Wat moest ze hier nou mee?

“Hitler, ik vind het niet ok. Al die praatjes van jou zijn opruiend. Een hoop mensen kijken naar jou op, Hitler. Dat is een hoop verantwoordelijkheid om te hebben, en daar moet je verantwoordelijk mee omgaan!”
“Schatzi, dat weet ik toch. Maar we leven in de realiteit. Dit land stond sociaal gezien op instorten! Rechts tegen links, gevechten, rellen, haat en woede! En heel, heel erg veel mensen zijn boos op de joden. Nog even en er komen weer pogroms, dat willst du toch auch nicht?”

Ans snoof. Nee, dat nou ook weer niet. Maar toch.
“Kijk, ik zeg: stuur die Joden naar Madagascar. Of ghetto’s, of concentratiekampen, weet ik veel, ergens naar toe, maar het volk ziet: die Hitler, die neemt tenminste wel onze problemen serieus. Dan krijg je geen volksgerichten! Het probleem wordt aangepakt, maar op een serieuze, verantwoordde, en georganiseerde manier. De rust keert terug, en dan kunnen we andere problemen aanpakken.”

“Ja maar luister eens. De joden ZIJN niet Het Probleem! Volgens mij zijn ze niet eens EEN probleem! En er zijn onwijs veel echte problemen, waarom pak je die niet aan?”
“Oh ja pak die maar aan,” zei Hitler, nu op zijn beurt geïrriteerd, “Wie denk je dat er op mij gaat stemmen als ik zeg ‘Oh hee laten we de hyperinflatie aanpakken door verantwoorde structurele overheidsinvesteringen en en gecontroleerde devaluatie van de Mark die de nodige offers van jullie vereisen maar hee, over 20 jaar is er licht aan het einde van de tunnel’? Dan is er dus een kinkel die opstaat en zegt “Dood aan alle Joden, gisteren in plaats van morgen” en dan wint DIE dus de verkiezingen, schat, en dan zijn we dus NOG verder van huis.”

“Nou en ik vind dat een goed politicus verantwoordelijk is, en zijn best moet doen om echte problemen en oplossingen bespreekbaar te maken,” mokte Ans koppig, met haar armen over elkaar, “Daar kiezen we toch vertegenwoordigers voor? Juist omdat zij WEL weten hoe een land bestuurd moet worden.”

Hitler zuchtte, en deed een hand op haar schouder.
“In de ideale wereld, ja, je hebt helemaal gelijk. Maar de politiek is een spel, schat. Als je wil winnen in de echte wereld is een compromis het hoogst haalbare. Zeg ik dat de joden ausgerottet moeten worden? Ja. Zo krijg ik de meeste stemmen, en kan ik de best haalbare politiek voor dit land uitvoeren, schat. Ik weet ook wel dat Joden ook maar mensen zijn die een normaal bestaan willen opbouwen voor zichzelf en hun kinderen. Maar de maatschappij moet ze niet. En dan kunnen we vervallen tot totale chaos en waanzin, of we kunnen proberen er het beste van te maken- met de best mogelijke politicus aan de leiding. Het kleinst mogelijke offer voor het best mogelijke resultaat. Een kleine groep heeft het niet naar haar zin, of we hebben het allemaal niet naar onze zin. OOK de kleine groep. Het is hard, maar wass kunnen wir anders machen?”

Oh ja. Ans knikte voorzichtig, Hitler edoch niet aankijkend.
“Ok. Ik denk dat ik het begrijp.”
“Dank je,” zuchtte Hitler, haar hand pakkend, “Ik zal echt mijn best doen. Dat weet je, als je echt van mij houdt.”

Hitler draaide zich om, klopte zijn kussen op, en trok de dekens op tot zijn kin. Lekker warm. Ans bleef nog even rechtop zitten.

“…Hitler?”

Hitler zei niets, maar zijn totale gebrek aan lichaamstaal liet weten dat hij aandachtig luisterde.

“… Maar… Maar Hitler. Als jij de best mogelijke leider van dit land bent, dan moet toch JUIST jij in staat zijn te weten wat WEL belangrijk is? Dan moet jij toch JUIST degene zijn die het volk WEL kan overtuigen wat dit land ECHT nodig heeft?”

Hitler draaide zich langzaam om naar Ans. Hij keek haar vanuit zijn ooghoeken aan. Wenkbrauwen diep gefronst.
Ze keek hem een beetje bezorgd aan. Wat zou hij doen? Het blijft de Führer van Nazi-Duitsland, natuurlijk. Uniformen vond ze sexy- omdat ze gevaarlijk waren. En deze man SLIEP zelfs in een uniform. Ze slikte. Hitler kneep zijn ogen samen en keek haar geconcentreerd aan, iets zoekend, iets…

“Je maakt een geintje he!” riep hij uit, met een dikke glimlach en volle pretoogjes. Hij had haar wel door!
“Du nimmst mir in der Mäling!” riep hij, Ans in haar zij porrend met zijn vingers. Gespannen dat zij was, trok haar lijf samen.
“Hou op!” riep ze. Hitler grijnsde, en ging nu vol in de Blitzkietelkrieg. “Hahahaha!!” gilde Ans uit, spartelend, “Hou op! Hitler! Hör auf!”
Hij kroop op haar middel, boog grijnzend naar beneden en drukte die snor helemaal in haar neus, haar vol passie tongzoenend. Net als die redevoeringen. Ze zwijmelde weg. Ach, dacht ze, hij zal ergens wel een punt hebben. Elke gek z’n gebrek. En Hitler, wel, hij had tenminste al zijn haar nog.
“Gekkie,” mompelde ze tussen de zoenen door, hem omhelzend met haar armen en benen. Tijd om het goed te maken!

4 responses

  1. Juist. Ik weet het niet… Hitler een goede zoene die enkel om opportunistische redenen van mening is dat alle joden moeten worden uitegroeid? Het zou kunnen , maar ik waag het te betwijfelen.

  2. sympathieke gast die Adolf, hij meende het niet slecht. altijd al geweten. En hij hield ook nog van dieren. Ik bedoel maar, hoe kan je dan slecht zijn??!??

Laat een reactie achter bij Max Molovich Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *