Durme, durme

Ik zing in een kerstkoor. Ja, u leest het goed: een kerstkoor. Op de school van mijn kinderen. Samen met andere ouders. Gisteren was de laatste keer dat we konden oefenen voor donderdag.

Een kleine drie kwartier voordat ik ernaar toeging, had mijn vrouw me een foto laten zien van de vermoorde Russische ambassadeur in Turkije. Ik zie een stevige man op de grond liggen. De armen gespreid. Ik moet denken aan Theo van Gogh die op straat lag. Naast de neergeschoten ambassadeur staat een veiligheidsbeambte met zijn pistool in de aanslag. Op de achtergrond zie je mensen wegduiken.

Even later lees ik mijn dochter voor uit Dalton City. In de eerste pagina’s stelt Lucky Luke orde op zaken in het desperado-stadje Fenton Town, vernoemd naar de grote man van Fenton Town, Dean Fenton. Het is nog geen half uur later en het nieuws uit Turkije zit alweer verstopt achter een zacht, pluizig muurtje van gezinswarmte.

Het is koud buiten als ik naar school fiets.

Voordat we beginnen met zingen praat ik met een collega-bariton over onze gezamenlijke liefde voor Nick Cave. De bariton komt uit Urk. In mijn verbeelding zie ik Nick Cave vanaf een orthodoxe kansel preken. In het zwart, de vinger naar boven wijzend. God is in the house.

We all go quiet as a mouse en beginnen met het Russische Divnaja. Daarna het Sefardische slaapliedje Durme Durme. Daarna Happy Christmas (War is over) van John Lennon. Sinds Thé Lau dit nummer zong bij De Wereld Draait Door met betraande ogen en een snik in zijn stem, houd ik het zelf ook maar moeilijk droog als ik het hoor. Toen Theo van Gogh was vermoord, liep ik over de Nieuwe Dijk naar de Dam waar een lawaaidemonstratie zou worden gehouden. Thé Lau liep voor mij. Er klonken knallen. Iemand stak een duizendklapper af. Thé Lau draaide zich geschrokken om en botste tegen me op. We zingen dat de oorlog voorbij is. Als we maar willen.

Bij thuiskomst blijkt er een vrachtwagen op een kerstmarkt in Berlijn ingereden. Ik zie foto’s van de veiligheidsbeambte, na de aanslag op de Russische ambassadeur. De veiligheidsbeambte blijkt de moordenaar te zijn. Hij schreeuwt en heeft zijn linkerhand in de lucht. De vinger omhoog. De jongen doet me aan Tarik Z. denken, die het NOS-journaal gijzelde met waanideeën en een nep-pistool. En aan John Travolta (Pulp Fiction qua pak, Saturday Night Fever qua houding).

Ik ga op zoek naar de mooiste versie van Durme, durme, het Sefardische slaapliedje. De taal is Ladino, de Spaanse versie van het Jiddisch zeg maar. ‘Slaap, slaap, lief kind van je moeder’, zegt het lied. ‘Slaap zonder zorgen en zonder pijn.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *