De Heilige Antonius

Toen ik nog rookte ging ik geregeld sigaretten halen in een klein tabakswinkeltje in een steegje dat het Damrak met de Nieuwe Dijk verbond. In dat tabakswinkeltje kon je ook krasloten kopen. Buiten stonden carrouselletjes met toeristische kaarten. De kaarten waren onder te verdelen in vier soorten: pittoreske kaarten, schattige dierenkaarten, kaarten die zinspeelden op de softdrugsreputatie van Amsterdam en kaarten met een pornografisch grapje. Type glanzende pik als Amsterdams paaltje. In die winkel zag ik ooit een wat oudere man van islamitische snit het laatste vakje van zijn kraslot open krassen. Hij had niks gewonnen en verliet de winkel. Ik kocht m’n sigaretten. En een zakje eucalyptussnoepjes van Ademin. Toen ik weer naar buiten liep, bekeek de islamiet het carrouselletje met pornografische kaarten. Daar stond ie dan, met die strenge woestijngod van ‘m die achter ‘m hoofdschuddend stond mee te gluren. Ik dacht aan de Verzoeking van De Heilige Antonius van Hieronymus Bosch. Waarin een bebaarde Antionius hard zijn best doet om de Duivel in vele gedaantes te trotseren.

Toen Bin Laden van zijn bed werd gelicht en in zee werd gegooid, werd er naar verluidt een gigantische verzameling porno op de harde schijven in zijn safehouse gevonden. Dat lees je altijd, als er een terroristische cel wordt ontmanteld, dat de FBI of de CIA of wie dan ook scheepsladingen porno op de harde schijven van de desbetreffende terroristen vond.

Een porno-obsessie, een eendimensionaal wereldbeeld en de bereidheid om zichzelf op te blazen voor een hoger doel (met 77 maagden als beloning): de meeste terroristen lijken mij een soort eeuwig getroebleerde adolescenten. De pubertijd nooit ontgroeid (vaak staan ze er nog met één been in). Zien zichzelf als het centrum van de wereld. En zijn zo vol van Allah dat er geen millimeter ruimte is voor zelfreflectie. Niet in staat de verboden vruchten te weerstaan, verlangen ze naar een wereld waarin je die vruchten niet meer kan plukken.

10 responses

  1. Vele uitdrukkingen rond de djinns in de verzen zijn verschillend uitlegbaar. Net als de hybride logica betreffende haat, roof, onderdrukking en pedofilie in de schurkenvariant van Het Boek. Niemand derhalve is meer in staat zichzelf te beliegen als de Islamiet. Maar wellicht dat ostentatief gehoor geven aan de roep van de porno bij de Mohammedaan in kwestie slechts deel was van diens door Holy Takkiyya ingegeven plichten. Natuurlijk bleef de waarderende schouderklop voor de op de enige, maar in Islamitische optiek totaal verkeerde frequentie observerende Molovich onopgemerkt.

    • Catch-22 is een synoniem voor patstelling. In geval van Takkiyya is er sprake van een vals onder de sintels smeulende heropeningszet, waarbij geofferde stukken slagvaardig zullen worden herplaatst op het schaakbord van de zichzelf niet meer verzorgende verzorgingsstaat. Pionnen zullen lopers zijn en gevallen paarden fiere torens. De reflecterende koningin zal, plotseling gedevalueerd tot geïsoleerde damsteen, haar eigen koning zien ontpoppen in de zwaarst mogelijke tegenkleur. Een Marokkaanse Tweede Kamer-voorzitter en een Islamitische burgemeester van een van ‘s lands grootste steden herschrijven ongemerkt de spelregels. Islam In De Polder 2.0. Doet u er vooral luchtig over, meneer Molovich.

        • Ja. Maar om uw volgende vraag voor te zijn: overwegen en dichten zijn voor mij vaak onverenigbare uitersten. Het solitaire woord destilleren uit het rauwe van rouw, uit de vlampunten van geluk of uit het orgastische in een fysieke twee-eenheid is iets wat de intensiteit van mijn belevingen niet toestaat. In dat licht zijn mijn gedichten niet meer dan versnijdingen, aftreksels, vage kopieën. Eigenlijk komt het langs filosofische weg protesterend deel van mijn identiteit nog het meest tot ontketening. In dichterlijke zin dan. Onlangs deelde ik, in een bijna bittere politieke context, in deze kolommen de vergelijking tussen hondjes en wolven. Ziet u zoiets maar als een poging tot beschaafd schelden.

      • Takkiyya is een slap excuus om de moslim per definitie te wantrouwen. Gematigde moslims hoef je daardoor niet te erkennen, het zijn allemaal wolven in schaapskleren die erop uit zijn ons, brave lammetjes, te verslinden als het moment daar is. Tegelijkertijd is takkiyya een slap excuus voor islamitische extremisten om nog even de bloemetjes buiten te zetten en alles te doen wat Allah verboden heeft, alvorens het martelaarschap op te zoeken. Kortom, voor extremisten aan beide uiteinden is takkiyya een zegen, de beste uitvinding sinds gesneden brood.

  2. Stel, een van haar toetsenbord levend activiste schrijft voor Sargasso en ronselt zonder dat dit uit de schaduw mag treden voor dat medium op Nurks. Hoe zou de gemiddelde Mohammed-adept die symboliek uitleggen? Als een nog ongewreven, doch in potentie fel blinkend voorbeeld van Takkiyya, ja. Want precies zó werkt dat. Hartelijk dank dat u mijn standpunt met zo veel inlevingsgevoel hebt willen onderstrepen, mevrouw Oud Zeikwijf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *