Roetveeg

Hoe met Zwarte Piet om te gaan als je kleine kinderen hebt? Ik heb een zoon van vijf-bijna-zes, die gelukkig opgroeit in Antwerpen. Gelukkig, want in Vlaanderen is de kwestie in goed overleg geregeld, zodat tijdens de officiële intocht alleen Pieten met roetvegen te zien waren. Niet dat genadeloze gehak dat in Nederland de samenleving onbarmhartig splijt langs dezelfde breuklijn als die van de vluchtelingenkwestie. Pietermanknecht is stilaan gekaapt door het kamp van PVV. En iedereen moet het zelf weten, maar ik wil daar op geen enkele wijze mee geassocieerd worden. Nog los van het feit dat steeds meer mensen getuigen hoe gekrenkt ze zich al jaren voelen. Want ook aan het opzettelijk krenken van mijn medemens – en erger nog: het weglachen of –schelden van dat gevoel – wil ik part noch deel hebben.

Hoe dan ook, de roetpieten riepen niet veel vragen op, wellicht omdat de VRT de goedheiligman al jaren omringt met allerlei randfiguren; Ramon en Conchita (de –waarom niet- Spaanse goedhartige helpers), twee kapiteins (Paelinckx en Verschepen) die de rol van sukkels overnamen, professor Van Den Uytleg, die in verstrooidheid niet onder doet voor de oude baas, en slechts één Zwarte Piet.

In de nieuwste film zegt deze helemaal in het begin tegen Sinterklaas dat hij van de schoorsteen alleen niet zwart genoeg wordt, hij dus moet bijschminken, maar dat hij zijn zwarte schmink kwijt is. Punt.

De zaal vol kinderen slikte de geroetveegde Piet anderhalf uur lang als zoete koek, want zo werkt de kinderfantasie nu eenmaal. Na de film kwamen mijn kleine en ik in de gangen een live Sinterklaas tegen, mét Pieten. Toen ze gepasseerd waren sprak zoonlief:

‘Dat waren geen echte Pieten hè papa? Deze waren veel te zwart.’

Zo snel en rimpelloos kan het dus gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *