Kerstwonder van de nabije toekomst

Struikelend over zijn eigen voeten werd hij de kamer binnen geduwd. De zware deur werd achter hem dichtgeslagen, het lichtverschil zo groot dat hij nu niets meer zag.
“Ernst de Oude,” sprak een stem. Hij hoorde een traag zuigen aan een sigaret. Het gloeiende uiteinde gaf net genoeg licht om de contouren van de hand die het vasthield vorm te geven.
“Peter Hazelip. Jean Meshilton. Cornelia Orloog.”
Erik slikte. Zijn vrienden? Zijn moeder? Hoe…

De eigenaar van de stem boog iets naar voren. Doordat Erik zijn ogen wenden aan het licht wat uit een klein kelderraampje naar binnen kwam zag hij nu het gezicht achter de stem, half verhuld in sigarettenrook.

“Ik zie dat je zus net bevallen is. Net als dat aardige collegaatjes van je. En dat in een vriendenkring die omkomt in de twee tot vierjarigen. Grappig hoe dat altijd lijkt samen te vallen, niet waar? Als één begint te baren gaat iedereen leggen.”
Erik zei niets. De man van de stem keek omhoog, en krabde aan de stoppels in zijn hals.
“Je bent nerveus,” zei de stem. Erik slikte zo onmerkbaar mogelijk.

“Geen zorgen!” riep de stem, waarna de eigenaar weer een trek van zijn sigaret nam. Een diepe. De rook blies hij uit in de vorm van rondjes. Hij nam daarna een kleinere trek, waarna hij zijn kin licht liet leunen tegen de duim van de hand met de sigaret erin.
“We weten dat je niets hebt gedaan,” zei hij, zijn handen uitzwaaiend, kijkend van links en naar rechts, “Camera’s he! Ze zijn overal.”

Erik zei nog altijd niets. De man keek ernstiger.
Onze algoritmes hebben opgepikt dat jouw gezichtsuitdrukking er één van onvrede is, Erik.”
Hij leek te wachten op een reactie van Erik. Erik zei niets. De man haalde zijn schouders op.
“Gelukkig leven wij in een beschaafd land. Wij geloven niet in straffen- niet in de opvoedende kwaliteit er van, ten minste. Problemen zijn er om voorkomen te worden, vind je niet?”

Erik knikte langzaam. De man knikte tevreden terug. Nog een trek nemend van zijn sigaret, zijn ogen sluitend tijdens de haal. Tussen dieren is het sluiten van de ogen een teken dat de een de ander vertrouwd. Vertrouwd niet aangevallen te worden.
“Mijn taak is het om jou te helpen herinneren. Iedereen is geacht de wet te kennen. Maar ja he,” lachte de man. Hij haalde zijn schouders op. “Toch?”
Erik zei niets.

“Dus. Wij houden iedereen in de gaten. Als iemand de wet zou breken- hypothetisch,” herhaalde de man, met een gezichtsuitdrukking die bedoeld was Erik te laten ontspannen, “Dan doen wij ons best die persoon te pakken. Maar…”
Hij nam een laatste haal aan de sigaret die nu een peuk was, en drukte het uit in een volle asbak.

“We pakken ook wie jou dierbaar is, Erik. Of jij nou ontsnapt of niet, of jij het overleeft of niet, weet dat de mensen om wie jij geeft ook- wel, hoe zullen we het zeggen? De sjaak zijn?”
De man schoof zijn stoel naar achteren, luid gekraak van het het geschuif van houten poten over een betonnen vloer. Hij stond op en liep naar Erik, klopte wat stof van diens schouders.
“Iedereen die plannen maakt tegen het systeem moet weten dat zijn familie en vriendenkring in de waagschaal liggen. Je zou ze kunnen waarschuwen. Natuurlijk. Allemaal. Iedereen om wie je genoeg geeft. Maar… Er hoeft maar één iemand te klikken, één iemand die niet volledig overtuigd is van jouw slagen, één iemand wiens gezichtsuitdrukking zich verraadt, een camera of microfoon mist, één iemand die rijkelijk beloond zal worden door het juiste te doen. Veel geld, tegenover een… Nou ja, hoe zullen we het zeggen? Niet zo’n fijne situatie? Met een hoop risico?”

Hij wachtte op een antwoord van Erik, die bevestigend knikte. De man knikte blij terug.
“Ik ben blij dat je het begrijpt. Het is niet leuk om in een beschaafd land zo je punt te moeten maken. Maar dat is precies het punt, he? Het werkt. En de mensen willen dat het werkt. Het blijft lastig,” knikte de man nu zwaarmoedig, Erik sip aankijkend, “… Maar het werkt. En zoals ik het zie, als je mensen iets duidelijk maakt- wat ik hopelijk doe,” zei hij, Erik weer afwachtend aankijkend. Erik knikte. De man glimlachte en knipperde met zijn ogen.
“…En ze weten de gevolgen, dan is het hun eigen keuze die te accepteren. Dat is niet iets waar ik slaap over zou moeten verliezen. Wij maken misschien de machine, maar als jij op de knop drukt, Erik- Dan heb jij op de knop gedrukt. Niet ik.”

Hij knikte naar iemand achter Erik, die hem bij de schouders beetpakte. Een ander opende wederom de zware deur, waarna Erik weer naar buiten werd gesleept.
De man haalde diep adem, pakte het pakje uit zijn borstzak en klopte er weer een sigaret uit.
“Nog interessante gezichtsuitdrukkingen? Of social media uitingen?” vroeg hij over zijn zender.
De man achter de computer in een andere kamer keek de algoritmische meetresultaten door. Angst, angst, angst…
“Alles in orde,” zei die stem.

De man fronste zijn wenkbrauwen met een verbaasde tevredenheid. De hijskraan voor zijn zoon was al binnen, de pop voor zijn dochter ook- het enige wat hem restte te doen was hier een strik omheen te doen en het als kerstcadeau onder de boom neer te leggen: vrede op aard, voor alle mensen van goede wil!

9 responses

  1. Het is menens. Mijn dochter van 9 is fervent YouTube-kijker. Ze was laats bij haar opa en oma die geen YouTube-account hebben en geen Google Plus-account. Toen ze een YouTube-pagina opende op de computer van haar oma, stond die vol met suggesties—video’s van Enzo Knol en Dylan Haegens—van YouTube-kanalen die ze thuis altijd bekijkt. Ze vond het zelf ook al opvallend dat deze kijksuggesties zomaar op oma’s beeldscherm stonden.

    Amazon toont niet voor niks al meer dan 6000 zoekresultaten voor ‘webcam cover’.

    http://www.amazon.com/s/ref=nb_sb_ss_c_0_13?url=search-alias%3Daps&field-keywords=webcam+covers&sprefix=webcam+covers%2Ccomputers%2C227

    Ik zou alleen nog willen dat ze ook iets voor de ingebouwde microfoon zouden verkopen, én een cursus a-ritmisch typen, zoals de Vrijmans op de planeet Arrakis over het woestijnzand lopen om niet de aandacht van de zandwormen te trekken—in ons geval om Google niet in staat te stellen om de computergebruiker te identificeren op basis van typ-gedrag.

  2. Ik vond een van de griezeligste momenten toen Microsoft kwam met hets plannen voor de nieuwe xbox: een motion tracking webcam met microfoon die zo sterk was dat het hartslag kon meten, die altijd aan moest staan (“Want zo zijn de controllers ook verbonden, dat is handig, want draadloos”) en die altijd contact moest kunnen maken met het hoofdkwartier via internet (“want piraterij is slecht”). Oh, en de xdoos moest altijd op sluimerstand staan, want als je “Xbox aan” zei dan moest dat ding natuurlijk wel doorhebben dat die aan moest. En als je een film wilde kijken (“want xdoos is een mediacenter voor al uw mediabehoeftes”) en je keek even weg, dan zou xdoos een beetje gepikeerd de hele film maar op pauze zetten. Hallo, kijkt u nog wel? I’m afraid I can’t let you do that, Dave.

    Anyhoo, dat moment, daar heb ik het niet over. De brutaliteit deed mijn oren klapperen, dat wel, maar hee, dacht ik, jammer dat ze een soort consolezelfmoord willen plegen maar niet mijn probleem. Het moment dat ik eng vond was het feit dat het backlash kreeg, microsoft inbond, zei “Ik zal het nooooooit meer doen” en dan alsnog 10 miljoen van die gekke dingen verkoopt. En privacy schendende bagger updates in windows 8 gooit. En daarna stiekem ook maar in 7. En de halve wereld draait nog steeds op die drek. Niemand doet er echt moeilijk over. En dat dan plus facebook, plus google, plus overheden… Ok dan, lang leve de overlord Donald Trump, zal ik dan maar alvast zeggen!

  3. ook in windows 7? In de licenties die je nu koopt? Het maakt dus geen fuck uit?
    Wat te doen? Terug naar Linux? Ik ben er toch van afgestapt juist omdat “de halve wereld nog steeds op die drek draait”. Idem facebook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *