Vrijdagavond

Ik zag beelden van de voetballers die opschrokken van een knal en weer verder voetbalden, van mensen die het voetbalveld op renden. Er was geschoten bij een restaurant. En een concertzaal waar een death metal band speelde werd gegijzeld. Het bleek echter om The Eagles of Death Metal te gaan, het sympathieke bandje van Josh Homme en Jesse Hughes dat, ondanks de naam, niks met death metal te maken heeft. Op Twitter maakten sommigen zich daar druk om.

Ik keek afwisselend naar de Nederlandse Publieke Omroep en CNN. Er zou Allahoe akbar zijn geroepen. Ook bij het Louvre en het Centre Pompidou waren aanslagen gepleegd.

Rob van Wijk zei aan tafel bij Jeroen Pauw dat er niks zou veranderen. Zo’n man roept ook maar wat. Kijkt er een beetje stoer bij, been there, done that en heeft het idee een belangrijke bijdrage te hebben geleverd.

Bij CNN hadden ze beelden van ziekenwagens die werden beschoten voor de concertzaal waar The Eagles of Dream Metal hadden gespeeld. De verslaggever van de NPO, die nog niet vooruit wilde lopen op de motieven van de aanslagplegers hoewel ook hij inderdaad had vernomen dat er allahoe akbar was geroepen, had het over The Eagles of Heavy Metal. Inmiddels maakte ik mij er ook druk om, hoewel ik niet goed begreep waarom. Ik denk omdat het duidelijk maakte dat al die verslaggevers, al die nieuwslezer en al die deskundigen die we op een avond als deze te zien krijgen, op z’n best maar half weten waar ze het over hebben.

Parijzenaars stelden inmiddels hun deuren open voor iedereen die nog buiten was. Er werd afgeraden de straat op te gaan. Hollande had gezegd dat het oorlog was. En besloten de grenzen te sluiten. Ik zag een foto waar ‘We are not afraid’ op stond. Ik was wel bang. Bang dat dit nog maar het begin was, bang dat het alleen maar erger werd. Ik voelde mij een ramptoerist en verlangde er naar even naar mijn slapende kinderen te kijken, maar ik bleef switchen tussen Twitter, NPO en CNN. Inmiddels reed het leger door de straten van Parijs richting de Bataclan. Straten blauw van het zwaailicht. Op Twitter stroomde m’n tijdlijn vol met foto’s van het vluchtelingenkamp bij Calais dat in brand stond. De brand bleek van een paar maanden eerder. Een dag later gebeurde hetzelfde met een oude foto van een ontspoorde TGV. Over de aanslagen bij het Louvre en Centre Pompidou vernam ik ook al een tijdje niks meer.

De gijzeling was inmiddels ten einde. CNN sprak met de loco-burgermeester van Parijs die met bevende stem liet merken zich geen raad te weten. Ik zette de tv uit, deed m’n telefoon in de oplader en ging eerst even naar mijn slapende kinderen kijken voordat ik in bed kroop. De volgende dag moest mijn zoon voetballen en zou Sinterklaas met z’n stoomboot in Meppel aankomen. Er zou van alles mis gaan, maar zoals altijd zou alles goed komen.

5 responses

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *