Mode verwekt onzekerheid

[Een column van een 15-jarige]

De cultuur in Nederland is veranderd, en niet op een goede manier; meisjes moeten nu make-up op hebben om mooi te zijn en alles draait nu om mode. Voor de 21e eeuw was dat nog niet zo. Toen kwam er mode. Maar wat is mode nou eigenlijk? Waarom is mode zo belangrijk? Alleen iets dragen, omdat het ‘in de mode’ is, waarom zou je dat doen?

Als je geen merken draagt, hoor je er niet bij. Dan heb je ‘neppe’ kleren, en neppe kleren zijn lelijk, ondanks dat ze er hetzelfde uitzien als merkkleding. Je moet niet dragen wat de mensen om je heen mooi vinden, je moet dragen wat jij mooi vindt. Bovendien verandert de mode vaak. Wat als je dan een aantal leuke kleren hebt die niet meer in de mode zijn, is dat dan een reden om te worden uitgelachen? Dat slaat nergens op.

Gelukkig hebben we er op het Cygnus geen last van, we denken beter na over of het nou echt van belang is om mee te doen met al die onzin. In de lagere niveaus zoals het vmbo en ook wel de havo speelt mode echter wel een grote rol. Dat zie je niet alleen aan de kleren, maar ook aan make-up. Make-up hoort uiteraard ook bij de mode, iedereen draagt het omdat ooit iemand heeft verzonnen dat dat mooi is en dat het zo hoort. Sindsdien is het nooit meer uit de mode gegaan. Als je rond kijkt op vmbo of havo scholen zie je meisjes rondlopen wiens hoofden knal oranje zijn. Vinden zij dat mooi? Of mooier dan zonder? Wat meisjes vaak zeggen is: ‘Ik ga echt niet naar buiten zonder make-up, dan ben ik veel te lelijk’ of ‘zonder make-up herkent niemand me waarschijnlijk’.

Ten eerste denk je er helemaal niet bij na als je een meisje, dat je niet eens kent, zonder make-up ziet. Het valt niemand op. Wie wel opvallen zijn de meisjes die te veel op hun gezicht hebben. Dan denk je: ‘die zou minder make-up moeten dragen zeg, dat ziet er toch niet uit.’ Ten tweede is het dom dat je ervoor zorgt dat je er zo anders uitziet met make-up dat je bang bent dat iemand je zonder make-up niet herkent, of opeens lelijk vindt. Als je in de eerste instantie niet eens begint met veel make-up op je gezicht smeren, zal niemand het merken als je een dagje zonder naar school komt, of gaat zwemmen, of met iemand gaat logeren. Doe je dat wel, dan zit je vast. Mensen zullen dan wel opkijken als je een keer niks op je gezicht hebt. Ze zullen je vergelijken met hoe je er uitzag toen je wel make-up op had. Maar is het erger als mensen meteen weten hoe je eruit ziet, of is het erger als mensen denken dat je er zo uitziet en vervolgens moeten wennen aan de verandering? Wordt je dan opeens niet lelijk gevonden? Kom je door je gezicht vol te smeren met cosmetica dichter bij perfectie?

Zo veel mensen streven naar perfectie terwijl perfectie een begrip zonder betekenis is. Iedereen heeft zijn eigen mate van perfectie. Veel meisjes van mijn leeftijd zien perfectie als geen oneffenheden in je gezicht, een lichaam zonder vet, maar wel met een grote kont en grote borsten met precies de goede vorm, volle wenkbrauwen en lippen en een neus die precies in goede verhouding staat ten opzichte van de rest van je gezicht. Als je niet voldoet aan de eisen van ‘perfectie’ moet je jezelf veranderen. Jezelf veranderen, dat klinkt toch hartstikke naar? Hoe dat gebeurt is meer dan naar. het kan oplopen van wat concealer op je gezicht smeren tot eetstoornissen en daardoor komen er weer depressies. De constante behoefte om perfect te zijn maakt je onzeker over jezelf. Het maakt je ongelukkig. En dan, wanneer je jezelf eindelijk over je onzekerheden heen hebt gezet, wordt je afgezeikt omdat je te veel zelfvertrouwen hebt. Dan ben je weer te arrogant.

Ik vind het naar. Naar dat het voor jongeren belangrijker is om perfect te zijn dan gelukkig. Naar dat we onszelf moeten accepteren en moeten blijven zoals we zijn, terwijl er van alle kanten wordt gezegd dat we dingen moeten veranderen. Naar dat de lat voor het goed genoeg zijn zo onwijs hoog ligt dat sommigen daardoor dood willen.

4 responses

  1. Dat zijn zeer wijze woorden! Niettemin een kleine misvatting: mode is al zo oud als de mensheid. Evenals ijdelheid trouwens, het is een onverbrekelijk duo. Misschien ken je als gymnasiast deze: ‘Vanitas vanitatum, omnia vanitas’. Die komt uit het Oude Testament…

    • en toch vind ik dat ze een punt heeft. In mijn jeugd was het straatbeeld toch radicaal anders in Amsterdam, in tegenstelling tot Parijs. In Parijs was het toen al zoals nu in Amsterdam: de truttigheid alom, mode mode mode, glossy’s bij de vleet met steevast het afslankkuurtje op de voorpagina, focus op uiterlijk. Als jong meisje was het een verademing om te ontdekken dat het anders kon. In de Scandinavische landen (waar ik gevoelsmatig NL bij betrek) en de Anglosaxische landen was het toen niet zo. Meisjes volgden de mode niet, en waren niet geobsedeerd door hun gewicht of uiterlijk. Het was dan ook veel leefbaarder voor meisjes. Ik heb het met lede ogen zien veranderen in De Grote Truttigheid vanaf de jaren ’90 en ben het daarom 100% eens met dit meisje.

  2. Ik ben de ijdelheid zelve en ga graag goed gekleed. Daar ga ik verder niet onder gebukt overigens. Truttigheid is inderdaad een plaag, maar zelfs die is van alle tijden. Waar ik zelf meer moeite mee heb is ‘het oordeel’. Iemand oordeelt dat je er niet zou bijhoren, omdat je anders gekleed gaat.
    Voorts valt het mij op dat de meeste vrouwen een gevoel houden voor ‘het mooie’, al kan dat per persoon en smaak verschillen. Mannen zijn wat dat betreft veel rommeliger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *