Natuurtalent

Wij waren naar de Efteling geweest. We spreken hier over de herfst van 2014. Enige smet op de dag: we hadden de laatste rit van het Efteling-treintje gemist.

Na de Efteling waren wij naar een hotel geweest waar ze paarden hadden. Het restaurant van het hotel lag naast de manegebak. We hadden uitstekend zicht op de dravende paarden. Enige smet op de avond: mijn dochter had toch liever een spekpannenkoek gehad in plaats van naturel.

De volgende ochtend gingen we eerst eten in de ontbijtzaal en daarna wandelen in de Drunense Duinen. Het miezerde, mijn vrouw had het volgende gesprek met mijn dochter. U moet het lijzige, ietwat zeurderige stemgeluid van een peuter die niet alle lettergrepen even goed articuleert, er zelf bij denken:

“Het was leuk hè, de Efteling.”
“Jawel, maar… ik vond het niet zo leuk dat we niet met het treintje gingen.”
“Maar het was wel leuk dat we in het hotel naar de paardjes konden kijken hè.”
“Jawel, maar… ik vond het niet zo leuk dat ik geen spekpannenkoek had.”
”Maar vanochtend konden we wel lekker ontbijten hè. Met hagelslag en zo.”
“Jawel, maar toen konden we niet naar de paardjes kijken.”

Drie jaar oud (toen zelfs nog twee) en nu al in staat om aan elke ervaring, hoe leuk het ook was, een negatieve draai te geven. Een natuurtalent. Ik voorspel haar een grootse toekomst als kunstcriticus. Afgelopen zaterdag was ze met haar beste vriendinnetje naar de bioscoop geweest. De film ging over een tovenaar.
“Was de film leuk?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze, “stom.”
“Stom? Hoezo was de film stom.”
“Gewoon. Stom.”
“Zal ik je jas halen?”
“Nee, ik wil hier blijven.”
“We hadden je Contramientje moeten noemen.”
De moeder van het vriendinnetje was het met me eens: “Contramina Molovich: prachtige naam!”
Mijn dochter vond het niks.

5 responses

  1. Goed begonnen is half gewonnen, denk ik zo ;) Heel jong voor een tegendraadse puber, maar als het een troost kan zijn: ik had er ook zo één, en die heeft de echte puberteit zonder veel problemen doorspartelt. Dus er is hoop.

  2. Heb er twee die zo zijn, en het ligt mede aan de ouders, vermoed ik. Van die soort van intellectuele ouders die van alles de voors en tegens, nuances en relativeringen van benoemen. En uitspreken, in bijzijn van hun kinderen. Dat schept ontevreden mensen, althans: mensen die nooit voor 100% blij meer kunnen zijn. Secundair reagerende mensen, alles op meta-niveau.
    Voordeel is wel dat ze niet snel jihadist zal worden, of racist, of hooligan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *