The Newsroom

De Amerikaanse pers sabelde The Newsroom neer. Volgens The New Yorker bijvoorbeeld, was de HBO-serie zo naïef dat het cynisch werd. Hadden de critici gelijk?

Mijn vrouw wil mij niet meer kennen. Onze dagelijkse ontbijtjes-met-het-hele-gezin, eens bron van zoveel vreugde, voltrekken zich in ijzige stilte. De reden? Ik kijk naar The Newsroom. Inderdaad, die hoogst verantwoorde, maar massaal neergesabelde dramaserie waarin een wat oudere news anchor het licht ziet en besluit om de journalistiek weer terug aan de mensen te geven.

De serie barst uit z’n voegen van het vals sentiment, pathetisch patriottisme en de tenenkrommende scenariotrucjes. Ik had mij voorbereid op een vaardig geschreven, licht naïeve, enigszins moralistische serie die een wat al te romantisch beeld van een utopische werkelijkheid trachtte te schetsen. Maar het lijkt wel alsof scriptschrijver Aaron Sorkin (bekend van The West Wing en The Social Network) ergens in de jaren ’80 in coma is geraakt en niet weet dat wij inmiddels bekend zijn met Twin Peaks, Soprano’s en The Wire. De verhaallijnen en dialogen zijn zo verschrikkelijk clichématig, zo over-the-top corny en zo pro-Amerikaans-om-alle- verdenkingen-van-anti-Amerikanisme-te-ondermijnen  dat het weer grappig wordt. Alsof hij een satire heeft geschreven, maar is vergeten om dat tegen de uitvoerende partijen te vertellen.

Neem het mea culpa van anchor man Will McAvoy (Jeff Daniels, u kent ‘m van Dumb & Dumber) aan het begin van aflevering 3 over de erbarmelijke staat waarin de Amerikaanse journalistiek is terechtgekomen. Terwijl McAvoy zijn gloedvolle monoloog houdt, zien we in flashbacks hoe hij tot diep in de nacht aan zijn tekst schaaft, hoe hij de tekst met zijn bevlogen redactie bespreekt, ja zelfs hoe een redactielid de ‘oudste beweging der wereld’ onderbreekt omdat hij een berichtje krijgt waarop, zo begrijpen wij, de concepttekst te lezen valt. Kijk, hier zijn mensen bezig die weer ergens in geloven.

Of neem de uitzending waarin bekend wordt dat Osama Bin Laden dood is. Nadat afdelingshoofd Charlie Skinner (Sam Watterstone) het nieuws aan de staff verteld heeft (“neem even een paar seconden om je te realiseren waar je bent, want in je verdere leven zal je willen weten waar je was toen je dit hoorde”), zondert een vriendinnetje van een van de redactieleden zich af. Ze blijkt een dierbare te hebben verloren in een van de towers. Ze had altijd gedacht dat ze opluchting zou voelen als dit moment zou zijn aangebroken. Maar nu het moment daar is, blijkt het niets te veranderen…

En zo zit elke aflevering vol situaties die zichzelf veel te serieus nemen. Pas als afdelingshoofd Charlie een gigantische uitbrander van netwerkbaas Leona Lansing (Jane Fonda) krijgt, begrijp je wat de serie had moeten zijn: een serie die laat zien met welke dilemma’s je te maken krijgt wanneer je een integere nieuwsshow wil maken in een tijd die aan elkaar hangt van hypes en sensatie. In plaats daarvan is The Newsroom karikaturale propaganda voor een gedroomde werkelijkheid. Ik mag me er bijzonder graag aan irriteren. De vraag is wel hoe lang nog.

 

[Dit stukkie verscheen op Sargasso]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *