Op Twitter is altijd plaats voor nog een schandpaal

Toen ik vanochtend las dat de ouders van Tim Ribberink zich genoodzaakt hadden gevoeld om het afscheids-smsje van de jongen openbaar te maken was het eerste dat ik dacht: laat ik in elk geval Twitter maar mijden vandaag.

Gisteren was de inmiddels veelbesproken radioreportage van Bert Molenaar te horen op radio 1. Hij beweerde dat Tim niet gepest werd en dat hij ook geen afscheidsbriefje achterliet. Er verscheen een groot artikel op joop.nl en er ging zelfs een site de lucht in over wat de grootste ontdekking van de onderzoeksjournalistiek sinds jaren leek (in elk geval volgens de hoorbaar hijgerige journalist).

De combinatie van ‘VARA’, ‘journalist’, ‘zelfmoord’ is voldoende om Twitter te laten stomen. En dat gebeurde gisteren al: de PR mevrouw had het afscheidsbriefje vast zelf geschreven. Aan de schandpaal dat mens! De journalist was een schoft. De ouders waren zielig, berekenend, niet betrokken en overbezorgd (of een combinatie daarvan). De begrafenisondernemer was een echte begrafenisondernemer. En dat allemaal in het kwadraat en met veel gevloek, gescheld en getier. En schandpalen, heel veel schandpalen. De 8 van Eindhoven staan er nog, maar er is meer dan genoeg plek op marktplein Twitter.

En vanochtend de onthulling van de canard van Molenaar: NRC toont het afscheids-smsje. Het bestaat dus wel. De mensen die nog enigszins levend in de paal van gisteren staan mogen weer naar huis. Niemand bekommert zich nog om hen. Zij zijn collateral damage. Alleen de journalist staat nog op het plein. Met 140 tekens per tweet zal hij worden bekogeld, op Facebook in updates verguisd en in de comments van de uiteenlopende blogs zal hij lezen dat men hoopt dat het hem een keer overkomt, als een van zijn geliefden zichzelf van het leven berooft. Zo is het volk.

Morgen staat het plein weer vol. De mensen gooien naar wie er dàn ook maar staat. Ik ben niet beter dan de rest. Ik moet mezelf ook wel eens inhouden om geen rotte-eieren-tweet de timeline in te slingeren. Zeker nu, na het horen van deel twee van de slecht onderbouwde reportage van Bert Molenaar, gebaseerd op veronderstellingen, insinuaties en psychologie van de koude grond.

Maar het is te makkelijk, te ranzig ook. Ik ga me niet verlagen, en ik wil de berichten van anderen ook niet lezen. Zoals steeds vaker log ik vandaag gewoon maar niet in.

7 responses

  1. ..en zo hobbelt Mickey-Mouse-medialandje NL van (potsierlijk) hijpje naar potsierlijk hijpje..
    niet alleen twitter, P&W of DWDD hebben maar wát graag straks die VARA-knuppel aan tafel.
    Om de hijp tot de laatste druppel uit te zuigen, tot de nieuwste mediasinaasappel zich aandient, om tot het laatste vocht uit te persen.

  2. Twitter is inderdaad verworden tot een soort perpetuum mobile van heilige verontwaardiging. Wellicht kun je gewoon het beste je aantal te volgen tweeps terugbrengen tot de 50 die je écht leuk vindt.

  3. Twitter? Why stop there? Wat is het hele internet buiten verontwaardiging uitbuiten? Komop jongens! Laten we teruggaan tot de kern! Tot wat internet ooit was! Niets dan porno. Voor zover je kan zien. Giga, giga, nee terabytes aan porno. In alle soorten en maten. Voor alles en iedereen. Porno. Ja jongens. Ik heb een droom, ja. Ik heb een droom dat ooit alles op het internet porno is. Dat alle sites hand in hand met elkaar verbonden zijn via links zodat ik van beestenporno naar dwergenseks naar de meest smerig gore poepseks kan gaan, zonder ook maar een keer te lezen dat Sylvie van Caasbergen klappen krijgt van Ruud Gullit z’n exvriend of weet ik veel wat PORNO GODVERDOMME. Porno. Denk er maar over na.

    • Maar: ontopic, volg gewoon de mensen die ik volg. Een tijdje terug geruimd van al het vuilnis, en ik lees alleen maar sporadisch verontwaardiging. Alles wat beneden de 30 is en “Schrijver” in zijn bio heeft staan met een baksteen in de digitale oceaan gemikt. Heerlijke rust. Die trok ik persoonlijk het slechtst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *