Ongelooflijk klote voor die jongen

Afgelopen zaterdag was er nogal wat ophef omtrent de voorpagina van de NRC. Een van NRC’s ‘meest ervaren journalisten’, Jannetje Koelewijn, was toevallig in Innsbruck, toen ze vernam dat prins Johan Friso een tsunami van sneeuw over zich heen had gekregen en in coma naar het ziekenhuis was gebracht. Al even toevallig, bleek haar man neurochirurg te zijn. Hij wist wat van de materie af, willen we maar zeggen. En hij kende bovendien behandelende chirurg.

Lang verhaaltje kort: in diverse media stond geschreven dat Friso een schedelbasisfractuur had opgelopen, de RVD achtte het noodzakelijk in zo vaag mogelijke bewoordingen naar buiten te treden, de man van de verslaggeefster ter plaatse leek het een goed idee om even met de behandelende chirurg te praten of het allemaal echt waar was. Zijn vrouw schreef mee en kon zo aan haar krant melden dat prins Johan Friso geen schedelbasisfractuur had. Wat gunstig was.

De behandelende chirurg heeft dus willens en wetens zijn beroepsgeheim geschonden. Wat zijn motieven waren dat te doen, weten wij niet. Hij wist dat er een journalist bij was. De man van de verslaggeefster deed wat hij deed om mythevorming tegen te gaan, zo zou hij later uitleggen.

Jannetje Koelewijn en hoofdredacteur Peter Vandermeersch kregen vervolgens de volle laag. Zo vol dat Vandermeersch maar weer eens besloot in de pen te klimmen in een poging uit te leggen welke afwegingen ze hadden gemaakt. Zoals altijd wanneer Vandermeersch zich weer geroepen valt een controversiële keuze uit te leggen, was het  een zelf feliciterend cirkelredenerinkje: De NRC is een integere krant, wij moesten de afweging maken tussen het verstrekken van informatie en het schenden van prins Johan Friso’s privacy, wij vonden het verstrekken van informatie in dit geval belangrijker, en omdat wij nu eenmaal per definitie een integere krant zijn, was dit een moreel juiste beslissing. Ik zal het even citeren, want wellicht gelooft u mij niet:

Hier botsen, en daar waren we ons gisteren natuurlijk bewust van, het recht op privacy van de patiënt met het recht op informatie. Daarom stelden we ons terughoudend op. We hielden rekening met de privacy en publiceerden niet alle details die we wisten. Maar wel de elementen die een ander licht wierpen op de gezondheidstoestand van de prins dan tot nu toe bekend. Want dat is nu eenmaal onze taak: zo betrouwbaar en genuanceerd mogelijk de mensen informeren.

Als wij een grondrecht schenden, doen we dat enkel om u zo betrouwbaar en genuanceerd mogelijk te informeren. De 450 reacties onder dit stukje laten zien dat de meeste lezers het niet helemaal eens zijn met Peter Vandermeersch idee van betrouwbaar en genuanceerd. Men spreekt van Telegraafpraktijken. Het is vooral het morele aspect dat wordt belicht. Maar wat mijzelf vooral zeer tegen de borst stuitte, toen ik het stuk van Jannetje Koelewijn las, was het tenenkrommende, quasi-spannende en semi-inlevende doktersromannetjesproza waarin het is geschreven. Ik was het altijd eens met Joris Luyendijk die ervoor pleitte dat journalisten in hun stukken inzichtelijk maakten hoe ze aan hun informatie kwamen, maar als dat dit soort artikelen oplevert, wens ik mijn mening bij deze te herzien.

In de eerste alinea beschrijft Jannetje hoe ze met haar man de neuro-chirurg (emeritus hoogleraar aan de Universiteit Utrecht) in de besneeuwde bergen aan het wandelen is als ze via de telefoon verneemt dat prins Johan Friso onder een sneeuwlawine is bedolven. “Het is tien over vier, vrijdagmiddag.” De prins blijkt in Universitätskliniken Innsbruck te zijn opgenomen. Precies het ziekenhuis waar de man van Jannetje een cursus aan jonge neuro-chirurgen geeft.

De volgende alinea is er een om in te lijsten:

“Wat ongelooflijk klote voor die jongen”, zegt mijn man. Hij kent hem niet, maar wel zijn vrouw, prinses Mabel. Ze was vroeger zijn buurmeisje. En hij heeft Johan Friso’s grootvader eens geopereerd, prins Bernhard.

Niet alleen dat name-dropping, vooral dat ‘Wat ongelooflijk klote voor die jongen’, steekt mij. Dit zal de man van Jannetje later nog een keer zeggen. In de een-na-laatste alinea. Onze verslaggeefster en haar neuro-chirurgje zitten in een restaurant te wachten op Claudius Thomé, de arts van Johan Friso. De arts is te laat. En dat baart de man van Jannetje zorgen.

Met tegenzin zegt hij (de man van Jannetje dus, red.) dat Claudius Thomé degene zal zijn die een gaatje in het hoofd van de patiënt zal boren als de druk te hoog oploopt. Rechts frontaal, zo ontstaat er zo min mogelijk schade.

Met tegenzin! Toe maar! Jannetje vraagt hoe lang na een tekort aan zuurstof het brein kan beginnen te zwellen.

„Vierentwintig uur”, zegt hij. „Als het na vierentwintig uur niet is gaan zwellen, dan is dat een goed teken.” Hij zegt nog een keer hoe klote hij het voor die jongen vindt. Op dat moment komt Claudius Thomé binnen, opgewekt. Nee, er was een andere patiënt die hem in het ziekenhuis hield. Niet deze.

Niet alleen dat ‘klote’ stoort me trouwens, dat ‘die jongen’ is ook al zo erg. Wat voor een neuro-chirurg, in godsnaam, zegt tegen zijn vrouw dat ie het ‘klote voor die jongen’ vindt? Zou hij dat over al zijn patiënten zeggen? Komt hij elke avond thuis met zo’n klote-geval? En wat betekent het dat Jannetje Koelewijn dit tweemaal wenst te benadrukken? Moeten wij begrijpen dat haar man de neuro-chirurg niet ongevoelig is? Dat hij, naast een briljante neuro-chirurg, vooral ook mensch is. En dat hij, juist om ‘die jongen’ te helpen, besloten heeft zijn collega een beroepsgeheim te ontfutselen.

10 responses

  1. Steeph van sargasso is de enige journalist. De rest zijn allemaal fakers. ALL HAIL STEEPH!! Ik vind wel dit frisovrieskist gebeuren intressant om te zien hoe fuckng deplorabel laag journalistiek is afgezakt. “We onderbreken dit programma voor een ingelast nieuwsbericht. Er is nog geen verandering opgetreden bij de prins.”
    Kranten die elke dag headlinen met “GEEN VERANDERING”. MAN. En sinds calvin en hobbes is gestopt zijn de strips ook kut.

  2. Deze vond ik ook mooi: http://www.nrc.nl/nieuws/2012/02/18/skipartner-prins-friso-is-florian-moosbrugger/

    Daarin wordt onthuld dat de Krone Zeitung beweerde dat de prins tijdens zijn fatale tocht vergezeld werd door ene Florian Moosbrugger. Aan verslaggever Bart Funnekotter de nobele taak dit bericht op waarheidsmogelijkheid te waarderen. Ik citeer de krant:

    Funnekotter benadrukt de reikwijdte van de Oostenrijkse Krone Zeitung, die hij omschrijft als het ‘Bild‘ van Oostenrijk, verwijzend naar de machtige boulevardkrant in Duitsland. Funnekotter:

    “Het zou dus zomaar waar kunnen zijn.”

    Wat. Een. Quote.

    • Mijn God. En dan zeggen ze dat de dood van kranten aan het internet ligt. Nee, kranten. Dat ligt aan het feit dat jullie aan het feit dat jullie al 10 jaar niet ademen, geen hartstlag hebben en dom weg liggen te rotten.

  3. Op de voorpagina van 1 (welke was het nou ook weer)van de kranten zag ik in chocoladeletters: Friso in diepe slaap. En ik schrok toch even, want dat is toch de frase die tegen kinderen gebruikt wordt: ‘nee papa slaapt heeeel erg diep’.

    Iets anders, wie helpt Menno Wigman aan een nieuwe naam voor zijn bandje?
    http://www.tirade.nu/

  4. In DWDD gad Jannetje een andere weergave:

    [Haar man hoort net dat prins Friso mogelijk een schedelbasisfractuur heeft.]
    “Hij baalde er ongelofelijk van!”

  5. Weer een juweeltje:
    “http://www.nu.nl/binnenland/2746646/skivriend-bezoekt-friso-in-ziekenhuis.html”

    Skivriend. Skivriend? SKIVRIEND?? Zijn journalisten tegenwoordig allemaal mentaal 5 ofzo?? “Die zijn moeder bezocht Friso”
    “Die jongentje bezocht Friso”

    MANMANMAN. Ik ga maar terug in de tijd waar alles beter was. Toen ik nog een maand lang kon lezen “It get nog stieds net on”

    • Volgens mijn c’lega Agaath Binder is dat skivriendje van Friso in werkelijkheid zijn geheime minnaar. U kent de geruchten dat Friso van de Griekse beginselen is. Om met Bart Funnekotter te spreken: “Het zou dus zomaar waar kunnen zijn.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *