Stop met klagen

Het vriest een graadje of dertig onder nul. Spoorrails zetten uit (of krimpen in – daar zal ik vanaf wezen), wissels weigeren dienst, buitenluchtse computers raken van slag. Vindt u het gek? Ik niet. Vol verbazing stel ik vast dat het leven gewoon doorgaat. Wat mij betreft kruipt iedereen een week lang in zijn hol, trekt de deur dicht tegen de tocht en gaat potverteren tot betere dagen.

Maar niet de Nederlandse bevolking. Die zit bij de eerste de beste 5 minuten vertraging van hun intercity al te blèren in de microfoon van de NOS: HOE DURVEN ZE? Hoe halen ze het in hun kop om de Nederlandse reiziger hun grondrecht op stipt vervoer te ontnemen? Hebben ze niet begrepen dat dat een door God gegeven privilege is, eeuwig en immer onontvreembaar? “In andere landen hebben ze het op orde” snottert een jonkie verontwaardigd.

Ik weet niet welk land hij bedoelde, maar de landen die ik bezocht heb hadden dat beslist niet, op orde, wat de spoorwegen betreft. Ja, in Japan reden de treinen op de seconde, of er een aardbeving, een tsunami of een atoombom bezig was, en ze stopten steevast op de aangewezen plek, waardoor de deuren altijd pal voor je neus openden. Dat deden ze daar ja. Maar ze reden 4 keer per dag, niet 4 keer per uur! Je moest een ticket van tevoren kopen en een plek reserveren, je kon niet zomaar out of the blue op het perron in Tokyo aan komen huppelen omdat je plotsklaps zin had om in Osaka te wezen. In Spanje idem dito. Ik kan me van de VS geen treinen à la Nederland herinneren, ik kan me van dat land überhaupt geen treinen herinneren, enkel bussen. Engeland: nope. Griekenland? Don’t talk about it. Italië? Een zooitje. Frankrijk? Constant in staking, waardoor ik telkens met één of meer kleuters en bergen bagage strandde in onbewoonde gebieden. Waardoor ik ook besloot om enkel met de Nederlandse bus naar dat land af te reizen – als er gestaakt werd en de medelanders beteuterd achterbleven, koerste ik vrolijk terug naar huis, in mijn lekkere Hollandse bus die. Altijd. Reed.

Mijn bewondering voor de Nederlandse mentaliteit steek ik doorgaans niet onder tafels of stoelen, maar over de NS ben ik onverbiddelijk: tel je zegeningen en stop met klagen!

8 responses

  1. Ha, op de dag dat de NS zo beschimpt werd, forenste ik mijn traject waar ik nu twee uur over deed ipv de gebruikelijke 1 uur. Maar dat lag ironisch genoeg aan: een roofvogel (vast geen Arendsoog) die tegen de trein knalde, waarvan de intercom eerst nog melding maakte van “aanrijding met een persoon” dus dat viel eigenlijk nog wel mee achteraf, of tegen, als ik de facebookpostende mensen links en rechts van me moest geloven: bummer! Daarna waren alle volgende overwegen van slag, dus met slakkengang tot overstap. Op het traject na de overstap bleek het koperwerk gestolen, dus slechts het halve baanvak was berijdbaar. Ach, ik kijk niet op uurtje, en dat van die aanrijding werd omgeroepen, maar die koperdiefstal en haar gevolgen moest ik later van het internet halen.

    Iets anders: http://www.peterspagina.nl/blogparel_2011/blogparel_commentaar.asp?blog_id=1035
    Over Dirkwoud en haar onwillige Schepper wordt al gepraat, maar nu is ook al Speknbonen, bekend als Nurksscribent, ook al in beeld wegens genomineerd.
    Volkomen terecht met zo’n puntgaaf gedicht.

  2. Goh nu u het zegt… Weer een stukje negativiteit uit mijn leven! Potverblomt, ze doen het inderdaad best netjes!

    Maar die ov chipkaart makers moeten ze wel doodschieten.

  3. Ik verbaas me daar dus ook over OZ. Belachelijk. Ziljoen km file, wekenlang wachten op luchthavens… maar o wee als NS het moeilijk heeft. Bashen, dat is het gewoon. Trouwens, metrolijn 9 draait al sinds de eerste dag vorst op halve toeren. Die gaat nota bene onder de grond en toch haalt iedereen z’n schouders op. C’est l’hiver!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *