Huilen

De Islamitsche Studentenvereniging Amsterdam over hun tweede dag met Shaykh Haitham al-Haddad (ook wel bekend als de ‘haatsjeik’ en de ‘haatimam’, wiens fobie voor sluierloze vrouwen een hoop ophef heeft veroorzaakt):

“Ook de 2e dag was een succes, erg leerzaam! Een emotioneel advies van de Shaykh over de band die elke moslim met de Qur’an dient te hebben, heeft ons allen aan het denken gezet en velen zelfs aan het huilen (inclusief de Shaykh zelf). Moge Allah hem belonen en behouden. We hebben in korte tijd veel mogen leren van de woorden van de Shaykh, maar vooral van zijn daden. ISA neemt met gemengde gevoelens afscheid van de Shaykh. Enerzijds trots en vreugde dat we van zijn aanwezigheid hebben mogen genieten en anderzijds verdriet om hem te zien gaan.”

Wat mij altijd opvalt aan het soort Islamieten dat de eigen religie en vooral de eigen religieuze beleving iets te serieus neemt, is hun behoefte zich zo sentimenteel mogelijk te uiten. Er wordt wat af gejankt tijdens dit soort bijeenkomsten. Dan is er weer een of andere islambobo die komt vertellen over zijn liefde voor Allah en Mohammed en wat voor mooie dingen er allemaal in de Koran (of de Qur’an) staan en binnen geen tijd zit iedereen hand in hand te huilen dat het een aard heeft, de islambobo incluis. Ieder z’n ding, zullen we maar zeggen, maar het heeft iets verdachts, al dat snoeven met je emotionele gevoelens. Alsof je iets te compenseren hebt. Alsof je denkt dat al die liefdevolle tranen in één keer de kritiek wegwassen.

Mijn zoontje doet dat ook altijd, als ie op z’n kop heeft gekregen. Dan gaat ie ineens heel zielig en lief en gevoelig doen. Meestal ga ik wel om trouwens.

Max Molovich schrijft op Nurks voor zijn lol. Bij Kleverman doet hij ongeveer hetzelfde, maar dan in opdracht.

One response

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *