Huilen

De Islamitsche Studentenvereniging Amsterdam over hun tweede dag met Shaykh Haitham al-Haddad (ook wel bekend als de ‘haatsjeik’ en de ‘haatimam’, wiens fobie voor sluierloze vrouwen een hoop ophef heeft veroorzaakt):

“Ook de 2e dag was een succes, erg leerzaam! Een emotioneel advies van de Shaykh over de band die elke moslim met de Qur’an dient te hebben, heeft ons allen aan het denken gezet en velen zelfs aan het huilen (inclusief de Shaykh zelf). Moge Allah hem belonen en behouden. We hebben in korte tijd veel mogen leren van de woorden van de Shaykh, maar vooral van zijn daden. ISA neemt met gemengde gevoelens afscheid van de Shaykh. Enerzijds trots en vreugde dat we van zijn aanwezigheid hebben mogen genieten en anderzijds verdriet om hem te zien gaan.”

Wat mij altijd opvalt aan het soort Islamieten dat de eigen religie en vooral de eigen religieuze beleving iets te serieus neemt, is hun behoefte zich zo sentimenteel mogelijk te uiten. Er wordt wat af gejankt tijdens dit soort bijeenkomsten. Dan is er weer een of andere islambobo die komt vertellen over zijn liefde voor Allah en Mohammed en wat voor mooie dingen er allemaal in de Koran (of de Qur’an) staan en binnen geen tijd zit iedereen hand in hand te huilen dat het een aard heeft, de islambobo incluis. Ieder z’n ding, zullen we maar zeggen, maar het heeft iets verdachts, al dat snoeven met je emotionele gevoelens. Alsof je iets te compenseren hebt. Alsof je denkt dat al die liefdevolle tranen in één keer de kritiek wegwassen.

Mijn zoontje doet dat ook altijd, als ie op z’n kop heeft gekregen. Dan gaat ie ineens heel zielig en lief en gevoelig doen. Meestal ga ik wel om trouwens.

Max Molovich schrijft op Nurks voor zijn lol. Bij Kleverman doet hij ongeveer hetzelfde, maar dan in opdracht.

2 responses

  1. Dit hele stomme kabinet in Nederland met zijn ‘glas, plas en was’ omtrent de vreselijke islamterreur doet me denken aan een vergelijking die een lezer in een regionale krant schreef. Den Haag lijkt namelijk gewoon Rommeldam, een stad uit het verhaal van Oliver J. Bommel, geschreven door Maarten Toonder.
    De leden daarvan waren Rutte (Burgemeester Dirk Dickerdack), Opstelten (Commissaris Bulle Bas), Dijsselbloem (Oliver J. Bommel), Samson (Tom Poes), Plasterk (Wammes Waggel), Koenders (Querulijn Xaverius, Markies de Canteclaer van Barneveldt) en degene die hen er hard afblaft is Wilders (Kapitein Wal Rus). En zoals deze lezer aangaf is dit kabinet een ware ramp voor Nederland!
    Een andere lezer schreef echter als vergelijking omtrent managers dat een beginnende en amateuristische ballonvaarder, tevensmee manager, met een heteluchtballon opsteeg naar een vriend en totaal niet wist welke kant hij op moest of naar beneden. Toen kwam hij een ingenieur tegen en vroeg of deze hem kon helpen. De ingenieur vertelde dat hij in zijn luchtballon 10 meter boven de grond hing op 40 graden noorderbreedte en 58 graden westerlengte.
    “Dat klopt technisch misschien wel maar ik kan helemaal niets met zulke informatie van jou omdat ik verdwaald ben,” zei de ballonvaarder..
    “Inderdaad, want jij weet zelf totaal niet eens waar je bent of naartoe gaat, doet beloftes die je nauwelijks kunt waarmaken en nou verwacht je van mij dat ik al jouw problemen oplos. En als ik dat niet kan, zelfs voor we elkaar ontmoetten in dezelfde positie, denk je zeker dat alles mijn schuld is,” antwoordde de ingenieur.
    Deze vergelijking is ook nog goed te bepalen naar aanleiding van een fabel van Aesopus omtrent de leeuw en de dolfijn. Beiden hadden vriendschap gesloten en toen vroeg de leeuw aan de dolfijn of deze hem wou helpen met het vangen van een os. De dolfijn antwoordde dat hij dat graag wou maar alleen niet kon daar hij op het land net zo hulpeloos was als de leeuw in het water zou zijn.
    Helaas is dit akelige kabinet NOG hulpelozer en stommer met de oplopende EU-haat en dreigende terreurdreiging en zich ooit tegen hen keert!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *