Zomergasten met Molovich (7) – Donald Duck als nazi

Connie Palmen: Weet je wat zo moeilijk is: wie nu? Welk intellectueel zwaargewicht is er nu nog over die tegen me opgewassen is? Cees wil wel, maar ja, die wordt er ook niet bepaald jonger op. Bovendien schijnt die tegenwoordig in z’n broek te plassen. Wil ie niet toegeven. Maar je ruikt het wel. Dat zurige. Ik bedoel…

Max J. Molovich knikt lichtelijk nerveus afwisselned naar Connie Palmen en naar de camera’s. Alsof hij iets duidelijk wil maken.

Connie Palmen: Wat?

Max J. Molovich: (fluisterend) De camera’s, de camera’s.

Connie Palmen kijkt de camera in, schrikt, gooit haar sigaret onder tafel en hervat zich razendsnel met een uiterst charmante glimlacht.

Connie Palmen: Dat waren de Snorkels. Euhm… ja Max, dan gaan we het nu hebben over een goede vriend van je. Vertel eens, wanneer heb je ‘m leren kennen?

Max J. Molovich: Hnmm, eind jaren ’80 moet dat zijn geweest. Ik woonde in die tijd in een of andere uithoek van Alaska, waar nooit iemand kwam… minding my own business… Op een dag kwam ik bij de bakker en merkte ik dat een zekere opwinding zich van de bewoners had meester gemaakt. Dus ik vroeg wat er aan de hand was. Nou, dat mochten ze nog niet zeggen, maar via via had iemand van de werkster van de vrouw van de burgemeester gehoord dat we hoog bezoek kregen. Er zouden filmopnames gemaakt worden.

Er vormt zich een klein rookpluimpje van onder de tafel.

Max J. Molovich: Die middag zou de filmploeg komen. Heel het dorp was uitgelopen om ze te verwelkomen. Maar van de grote ster geen spoor. En niemand die het ons wilde vertellen. Men ging de set opbouwen. Een iglo en een paar pinguins. Het moest de Noordpool voorstellen.

Connie Palmen: En toen kwam hij daar ineens met veel kabaal binnenrijden.

Max J. Molovich: Precies. In dat bekende rode autootje van ‘m. Samen met zijn neefjes. Hij kwam veel te hard op de bocht af, raakte in een slip, draaide drie keer rond zijn as en kwam tot stilstand tegen een lantaarnpaal. Luid scheldend stapte hij uit en begon met zwaaiende vuisten te springen en tegen de voorband van zijn autootje aan te trappen, waarna hij nog kwader werd omdat z’n voet pijn deed.

Connie Palmen: Hahaha, stapt de man ooit uit zijn rol?

Max J. Molovich: Ik heb ‘m er nooit op kunnen betrappen.

Connie Palmen: Voor de mensen die het nog niet door hadden: we hebben het natuurlijk over Donald Duck. Volgens velen de grootste method actor die ooit geleefd heeft. Voel jij dat ook zo?

Max J. Molovich: Ja nou! Die middag in Alaska bijvoorbeeld. Hij hoefde alleen met een hamertje tegen een iglo te kloppen terwijl er vijf pinguins toekeken. Hij was namelijk uit Duckstad getrapt omdat hij, nadat hij per ongeluk het geboortehuis van Cornelis Prul had gesloopt, de woede van de stad op zijn hals had gehaald. En nu probeerde hij zijn sloopkunsten aan de pinguïns te slijten.

Connie Palmen: Een klassiek einde van een Donald Duck-aflevering.

Max J. Molovich: Precies. En het is maar één plaatje. Tien seconden werk voor elke willekeurige andere acteur. Maar Donald Duck verdiept zich eerst in de kunst van het iglo-bouwen en praat uren met de pinguïns om hun beweegredenen te doorgronden voordat hij de camera’s laat draaien.

Connie Palmen: Ongelooflijk. En diezelfde avond ben je met ‘m aan de praat gekomen.

Max J. Molovich: Ontzettend aardige eend. Heel bescheiden, heel gewoon gebleven. Maar ongelooflijk talentvol. Ik weet niet Connie, of jij je een beetje in Donalds carrière hebt verdiept…

Connie Palmen: Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik niet alles van hem gelezen of gezien heb…

Max J. Molovich: Nou, dat moet je dan maar eens snel gaan doen. Donald Duck kan namelijk zo ongeveer alles. En hij kan het ook nog eens uitmuntend. Als hij golft, golft hij beter dan Tiger Woods in het kwadraat, als hij tuiniert is hij de sierlijkste heggenknipper sinds die hovenier van Versailles, en als hij huizen sloopt, dan is baksteen noch staalconstructie veilig voor zijn sloopkogel. En ondanks al die talenten is hij gewoon benaderbaar. Geen enkele kapsones.

Connie Palmen: Alles voor de kunst. Dat zien we trouwens ook in het stukje dat jij hebt uitgekozen. Een zeer interessant fragment, mag ik wel zeggen. Uniek in de carrière van Donald Duck. Overigens is dit de enige film waarvoor hij ooit een Oscar heeft ontvangen.

Max J. Molovich: O ja? Dat wist ik niet. Kijk, dat bedoel ik nou. Ik ken ‘m nu al zo’n jaar of zeventien, kom geregeld bij ‘m over de vloer, maar nog nooit heeft hij mij verteld dat hij een Oscar op zijn naam heeft staan. Ik durf te wedden dat ie het beeldje aan Katrien heeft gegeven.

Connie Palmen: Nou, da’s trouwens het enige wat ik nooit van ‘m begrepen heb, zijn liefde voor Katrien. Zo’n ongelooflijke bitch, wie kan daar nu voor vallen?

Max J. Molovich: Ach, Connie, Hans en Ischa zijn toch ook op jou gevallen?

Max J. Molovich en Connie Palmen lachen allebei smakelijk om deze kleine sneer. De rookpluim vanonder de tafel begint echter verontrustend grote vormen aan te nemen.

Connie Palmen: Hahaha. Touché, Max, touché.

Max J. Molovich: Maar zonder gekkigheid. Katrien is een heel aardige meid als je haar wat beter leert kennen. Ik ben alleen van mening dat ze eens een keertje duidelijk moet zijn naar Donald toe. Het is óf hij óf Guus Geluk. Je kan niet je hele leven van twee walletjes eten. Vroeg of laat krijg je de praatjes…

Connie Palmen: En ben je ineens een vuile slet.

Max J. Molovich: Precies.

Connie Palmen: Laten we het over het fragment hebben. De film stamt uit 1942. Donald Duck is een nazi.

Max J. Molovich: Speelt een nazi, Connie, speelt een nazi.

Connie Palmen: Ik heb me wel laten vertellen dat Donald, in voorbereiding van deze film, wel degelijk nazi is geweest. Hij heeft zelfs drie maanden in Berlijn gewoond.

Max J. Molovich: Ja, dat is waar. Dat is weer de bevlogen method actor die hij nu eenmaal is. In voorbereiding op zijn rol heeft hij zich inderdaad tot het nazidom bekeerd. Maar puur en alleen om aan den lijve te ondervinden wat het betekent. Daarna heeft hij zich met de felst mogelijke bewoordingen van het nazidom gedistantieerd.

Connie Palmen: Oorspronkelijk heette de film Donald in Nutsiland, maar omdat het bijbehorende liedje ‘Der Führer’s Face’ een grote hit werd, is de film nu onder die naam bekend. Laten we gaan kijken…

De rookpluim is nu een dikke rookwalm geworden. Max J. Molovich en Connie Palmen wachten totdat het beeld begint.

Connie Palmen: Wat ruik ik trouwens, brandt er iets aan?

7 responses

  1. Deze reeks gaat veels te hard man! Hij is te goed voor elke dag, dat hou ik niet bij dan ga ik het gehaast doorharken en dat is het niet waard, zeker niet na die magistrale snorkels en KITT actie.

    • Op de een of andere manier heb ik dat met het hele Nurks: dat tomeloze tempo, vanaf het begin eigenlijk al. Het jaagt maar door, en weer een geweldig stuk, en weer een magistraal stukkie, en weer een meesterlijke Dirkswoud, en gotsalmekrake, weer zo’n schandalig horror verhaal. Nou blijf ik hier nog zitten met: subliem, in de lach schieten etc, maar stop de tijd maar.

  2. Connie Palmen droogt uit! Schenk haarzelf nog een wijntje in en kom als de wiedeweerga met een fragment op de proppen, anders kan het wel eens einde verhaal zijn.

  3. Toen ik als kind de Donald Duck las deed ik dat nog niet op de manier die ik later overnam van deskundigen en de normloze maatschappij van Duckstad en hun bewoners met die van ons vergelijken en zie ik Donald niet eens als een nazi al kan hij beslist zeer onsympathiek en gewelddadig overkomen.
    Er zijn inderdaad een hoop vergelijkingen te vinden de maatschappij van Duckstad en onze maatschappij al zullen de rechters aldaar die ik opnoem misschien niet links gezind zijn maar wél soortgelijke ideeën erop na houden. In Engeland was er pas een rechter geweest die vond dat inbrekers reuze dapper waren als ze ongevraagd andermans huis indrongen!
    Het zou nog erger wezen als achter een afbeelding van Donald Duck een portret werd geschilderd van Peter Kürten, de Vampier van Düsseldorf, die in de jaren ’30 tientallen vrouwen en meisjes in die Duitse stad aanrandde, verkrachtte en vermoorde om hun bloed als een vampiervleermuis op te drinken! Donald Duck zal gelukkig het bloed van moslimextremisten en EU-leiders zeker nooit letterlijk willen drinken maar misschien wel figuurlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *