Ik vertrek zonder kinderen


Gezinnen met kinderen zouden uitgesloten moeten worden van deelname aan het programma ‘Ik vertrek’, sinds jaar en dag een kijkcijferknaller van de Tros. ‘Ik vertrek’ volgt Nederlanders, meestal afkomstig uit reguliere negen-tot-vijf-kantoorbaantjes, die in een warm land een toeristische en/of horecaonderneming starten. Niet gehinderd door enige kennis van zaken, taalkennis of financiële middelen storten zij zich in ‘de verwezenlijking van hun droom’. Regelmatig is het trouwens meer de droom van één van de partners, waarbij de ander ‘uit liefde’ alles opgeeft en mee gaat naar het beloofde land. In hun kielzog vaak een aantal diep ongelukkige kinderen, in de prettige leeftijd van 10 tot 16 jaar.

Aangekomen in het mediterrane paradijs blijkt al gauw dat pa en ma zich ruziënd het leplazarus moeten werken voor een habbekrats, onderwijl proberend de totaal vervallen authentieke gîte klaar te maken voor bewoning. Zonder hulp natuurlijk, want het geld is bij aankomst al op. De kinderen worden naar de eerste de beste lokale school gestuurd met de mededeling: ‘Voor pappa en mamma is het ook niet makkelijk. Het went vanzelf en als je lief bent krijg je een lollie/ijsje/hondje.’ Half Nederland smult van deze tragische figuren, die overduidelijk hulp nodig hebben bij het overwinnen van een aantal diepgewortelde psychische problemen.

Leedvermaak, bevestiging van het feit dat je maar beter kunt blijven waar je bent, even je eigen sores vergeten… er zijn veel motieven te bedenken waarom mensen naar de ellende van anderen kijken. Ikzelf keek vooral ter bevestiging van de gedachte dat je maar beter gelukkig kunt zijn met wat je hebt. Met de afleveringen waarin kinderen figureerden had ik altijd al moeite. Nu ik in mijn eigen ‘Ik Vertrek’ acteer, weet ik zeker dat het onverantwoord is om kinderen totaal onvoorbereid mee te zeulen, voor het verwezenlijken van de droom van hun ouders. Laat staan dat ook nog te filmen en ter leering ende vermaeck aan gansch het land te presenteren.

Mijn man en ik hoeven geen onbewoonbaar verklaarde woning op te knappen, hebben een vast inkomen en spreken de taal. Onze kinderen werden 9 maanden voorbereid op ons vertrek. We hebben scholen bezocht om te kijken waar zij het best zouden passen en kozen uiteindelijk voor een internationale school. Als ze thuis komen heb ik meer dan voldoende tijd om ze te begeleiden bij al hun besognes. En toch, ondanks alle voorbereiding en zorg, zijn ze op dit moment volledig de weg kwijt in het nieuwe land. De aanpassing is zwaar en vergt veel van ze. Op sommige momenten zelfs zoveel dat ook ik me wel eens afvraag of het de juiste keuze is geweest, om voor 3 jaar te vertrekken. Bij onze voorbereiding hoort gelukkig ook een vangnet, voor als dingen echt niet goed uitpakken voor iemand in het gezin.

Het zou de Tros, de grootste familie van Nederland, sieren als ze zou stoppen met het exploiteren van het verdriet van kinderen bij Ik Vertrek. Dat volwassenen zich in een ondoordacht avontuur storten en zich daarbij laten filmen is hun eigen keuze. Zij weten tenslotte waar ze zich aan blootstellen: een combinatie van hoongelach en leedvermaak. Het is ieders goed recht om 45 minutes of fame te verkiezen boven eigenwaarde. Maar wanneer een overduidelijk totaal onvoorbereid gezin zich opgeeft, zou er op z’n minst één ouder op de Ik Vertrek redactie moeten zeggen: daar stoppen we mee, dat doen we niet meer. Gewoon in het belang van die kinderen, in plaats van de kijkcijfers.

8 responses

  1. 1.En nou word ik toch wel nieuwsgierig naar de mening en ervaring van Dochter en Zoon van Stavast. Hier, op Nurks.
    2. Dit stukje gaat niet over poep. Dus of je nu weer de 50 reacties gaat halen?

  2. Dochter en zoon Stavast komen aan het woord zo gauw ik ze kan laten spreken zonder zelf in tranen uit te barsten over de het feit dat we ze in een totaal vreemde wereld hebben laten landen. Beloofd!

  3. We kunnen het hier wel over poep gaan hebben. Wordt er in Ik Vertrek bijvoorbeeld veel gepoept? Of houden ze dat soort basisdingen er weer uit, zoals gewoonlijk? Net zoals Jan Smit en Nick en Simon, die zie je ook nooit poepen in die real life soaps van ze. Eten ze de meest rare dingen in Griekenland, drinken ze van alles door elkaar, zie je ze de volgende dag met een kater wakker worden, maar welke gevolgen dat zuipgedrag voor de ontlasting heeft, houden ze angstvallig uit de uitzending.

    • Ow poep ja! Bij Ik Vertrek gaat het regelmatig over poep. In de authentieke gîte zit meestal een nog authentieker hurktoilet. Als ze arriveren moet de hele familie daar nog om lachen. Na 2 dagen is dat hurktoilet alleen al reden voor echtscheiding. Jan, die altijd gewoon achter de balie zat bij het ziekenfonds, blijkt toch niet zo handig te zijn als loodgieter. Els is inmiddels ongesteld en dan is zo’n hurktoilet al helemaal een drama. In alle opzichten.

    • Mij schiet alleen Monique van de Ven op de wc in Turks Fruit te binnen (te binnen, huh? moet dat niet zijn: er schiet mij binnen?)’bietjes, het zijn bietjes’ (ze was bang voor kanker, maar de rode kleur was niet veroorzaakt door bloed maar door) En John Travolta die zijn einde vindt op een wc in Pulp Fiction omdat hij zat te lezen en en dus zijn geweer even om de hoek van de wc gezet had.

  4. Mooi en herkenbaar verhaal Vrouwke.

    (Ex-)collega van mij deed ook mee met “Ik Vertrek”, inclusief kinderen. Ze hebben het nog geen half jaar uitgehouden in de Dominicaanse Republiek.

    Gelukkig is er nog iets positiefs overgebleven van dit hele avontuur. De uitspraak: “mooi he, die armoede?”, tijdens het programma ge-uit door betreffende collega, doet nog steeds af en toe de afdeling opklaren.

  5. Overigens: de komst van “de TV” zorgde voor nogal onverwachte reakties van het management.

    Ik werk op een nogal gesloten, veiligheidskritische afdeling waar het normaal gesproken lastig binnenkomen is. Zodra er echter een echt camera-team van de TV langskomt blijkt alles te kunnen. Alles wat door God (en management) verboden is blijkt opeens toch niet zo verboden te zijn als een produktie-assistente erom vraagt.

    Tip voor terroristen; neem een camera mee en je wordt met alle egards ontvangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *