Vreemde zinnen

‘Ooit had de aarde twee manen, totdat een van hen een fatale fout maakte en op haar grote zus knalde’, lees ik in het artikel ‘Aarde had eerst twee manen‘ op nrc.nl. Ik vind dat een eigenaardige zin. Alsof een brok steen, die zich te houden heeft aan zeer basale natuurwetten, bewust fouten maakt. Alsof dat kleine zusje van onze huidige maan de natuurwetten aan haar laars besloot te lappen en vervolgens iets stoms en onstuimigs deed, wat haar noodlottig werd. ‘De manen zelf waren nog jong’, lezen wij, ‘en ongeveer honderd miljoen jaar eerder ontstaan uit brokstukken van de aarde, toen deze in botsing kwam met een enorme planeet.’ Jong en onbesuisd dus. En onze aarde was kennelijk ook al zo onvoorzichtig geweest!

De grote maan was 25 keer groter dan de kleine. Hierdoor zat de kleine gevangen in de zwaartekracht van de grote en werd ze naar haar grote zus toegetrokken. ‘Ze moesten wel botsen’, zegt een van de wetenschappers, ‘er was geen uitweg.’ Fatale zusterliefde dus. Gedoemd om ten onder te gaan. Het artikel legt vervolgens uit hoe de botsing heeft plaatsgevonden. Tergend traag, planetair bezien.

In de laatste alinea lezen wij de volgende, ook weer zeer eigenaardige zin: ‘De natuurkunde is verrassend goed te vergelijken met een taart in iemands gezicht.’ Wat betekent dat nu weer? Hoezo is de natuurkunde te vergelijken met een taart in iemands gezicht? De scheikunde is te vergelijken met een pot mayonaise. De wiskunde met een stukje wc-papier dat onder je schoen blijft zitten zonder dat je het door hebt. En econometrie is als een afgedankte stoel in een apenkolonie.

Nog zoiets, maar dan anders. In Sydney dreigde een meisje opgeblazen te worden. Gespecialiseerde politie-agenten waren tien uur bezig geweest om een bom onschadelijk te maken die rond haar nek zat. Ik las de volgende zin: ‘Een woordvoerder van de politie meldde aan de Australische Daily Telegraph dat het om een “zeldzame kraagbom” gaat.’

Een zeldzame kraagbom. Komt maar eens in de zoveel jaar voor. Zie je eigenlijk nooit in het wild. De kraagbom is zeer schuchter, moet u weten. Laat zich al helemaal nooit zien in de grote stad. Bommenexperts kwamen van heinde en verre naar Australië gevlogen om een glimp op te vatten van dit unieke exemplaar. Een dag later bleek de kraagbom echter nep te zijn.

8 responses

  1. Toen de aarde in botsing kwam met een planeet van de grootte van Mars (dat nemen ze nu aan), explodeerde natuurlijk die planeet en ook een groot deel van de aarde.
    De aarde had dus miljárden manen, als je ze zo mag noemen, die als een schil om de aarde draaiden. Die brokken gesteente botsten in de volgende tientallen miljoenen jaren op elkaar en vormden onze maan.
    Dat wil ik wel geloven. Maar hoe zit het dan met de ringen rond Saturnus. Zijn ze daar nog bezig om manen te vormen?

  2. Eigenlijk ging het mij erom hoe zulke zinnen in een zichzelf zo hoog achtende internetbode als nrc.nl komen te staan.

    Die ringen van Saturnus moet je zien als een bomkraag.

  3. Dat soort zinnen gebruiken ze om zoiets ver wegs menselijk te maken, denk ik. Helaas.
    Die Australische bomkraag was, vond ik al direct, een nepbomkraag. Als het een echte bom was geweest, had hij toch al direct afgegaan? Die heeft dat meisje dus zelf om haar nek gelegd. Allemaal verwend gedrag, waar ze fifteen minutes lang beroemd mee geworden is.

  4. Een maan die een fout maakt, vond ik plain silly, de natuurkunde als taart slaat nergens op (ik neem aan dat ie de botsing der manen met een taart in je gezicht wilde vergelijken, maar schrijf dat dan ook op) en die ‘zeldzame kraagbom’ vond ik gewoon grap. Ik hoorde zo’n fluisterende vogelaarsstem: “We hebben hier te maken met de uiterst zeldzame kraagbom, weest alstublieft voorzichtig, maak zo min mogelijk geluid, want ze zijn bijzonder schuchter. Ach, nee, daar gaat ie af!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *