De complottheorieën van Oud Zeikwijf: Kanker

25 juli 2011
Door Oud Zeikwijf Tags:
Geplaatst in Handel en Nijverheid, Maatschappij, Opinie

“Wat kan’k er aan doen? Wat kan’k er aan doen?” zong een ex lang geleden zodra hij hoorde dat iemand getroffen was door die vreselijke ziekte. K. Koning der kwalen.

De fysieke kant ervan is al niet mals, want de bestrijding omhelst louter paardenmiddelen zoals ablatieve chirurgie, bestraling (met radioactieve straling, heus!) van de getroffen zones en hoogst giftig chemisch spul, maar de geestelijke kant liegt er ook niet om. Zodra een paar anarchistische cellen in de weer gaan met ongebreideld groeien en filialen uitzenden, is het gedaan met de gemoedsrust. Al zijn die bulten succesvol kapot gemaakt, dan nog draag je het stigma je leven lang: je bent niet meer een mens, maar een kankerpatiënt. En dat is vies. En zuur.

Ondertussen strooit het Wilhelminafonds kwistig met de voorlichting. Wij, het vee, hebben het aan ons te danken dat we allemaal ooit kanker krijgen. We roken bijvoorbeeld, dat is kankerverwekkend, en als we dat niet doen, dan eten we te veel en te slecht. We liggen in de zon, ook, dat is zoooo dom. In de zon! Die kankerverwekkende grote bol daaro. Het nieuwste in de serie is de vaccinatie tegen baarmoederhalskanker bij 13-jarigen, wat een eufemisme is, want tegen baarmoederhalskanker kun je niet vaccineren, hooguit tegen één zeldzame vorm ervan. Een kniesoor die daar op let. Ouders worden genadeloos onder druk gezet (‘Stel dat je dochter overlijdt aan die ziekte, hoe voel je je dan?’), en zo nodig uitgeschakeld (de meiden worden apart, via school, gebrainwashed).

Dat sinds de antizoncampagnes de hoeveelheid vitamine D in het lichaam van de noordelingen gevaarlijk gedaald is, terwijl die stof één van de beste preventieve middelen tegen de gevreesde ziekte was, zal ze worst wezen, de Wilhemina-fanaten. Net zo min als dat door de zon te vermijden je slechts het risico op een goed behandelbare vorm van melanoom verkleint, dat de zonnecremes tsjokvol hormonen zitten die rare dingen doen met het lichaam van een kleuter, of dat de meeste spullen die we tegenwoordig kopen wolken gevaarlijke dampen uitwasemen, en nog minder dat onze dochters nooit in hun leven een moment zullen hebben gehad dat seks gewoon lekker was, en niet een potentieel dodelijk iets.

Het kan niet anders zijn of malafide krachten hierachter zitten. “Het heeft vast te maken met geld”, zei een andere ex. Waarom ook niet? Een Nederlandse oncologe die in de jaren ’90 onderzoek deed in de VS en daar een baanbrekend middel uitvond is toen ze dat meldde dezelfde dag nog in de kraag gegrepen en op het vliegtuig gezet, haar computers met data’s in beslag genomen, haar studenten monddood gemaakt. Ze dreigde de kip met de gouden eieren te killen, en dat is niet de bedoeling, niet waar. In de VS is kanker kassa. Patiënten worden gemaakt tot eeuwige zorgbehoeftigen, de rechtvaardiging voor torenhoge investeringen van ziekenhuizen, alsmede bodemloze putten voor de farmaceutische industrie om zijn high tech en dus dure middelen in te gooien. Hier te lande worden alle 13-jarige meiden ingespoten met een splinternieuw vaccin om 200 doden per jaar te sparen. Als een mensenleven de regenten zoveel kon schelen hadden ze al lang de maximum snelheid overal verlaagd en consequent gehandhaafd, kernenergie afgezworen, kankerverwekkende middelen wettelijk geweerd uit de agro- en elektronica-industrie alsmede het transportwezen (dodelijke insecticides in containers) en een flinke suikertax hebben ingesteld. Maar nee, want dat kost uiteindelijk alleen maar geld – die maatregelen zijn niet bepaald economie bevorderend – terwijl onze maagden inenten de farmaceuten geld opleverd. Veel geld.

Van mijn kant droom ik van een tijdperk wanneer we gewoon weer aan onze borsten kunnen denken zonder dat boosaardige knobbels ons geestesoog komen troubleren. Dat we dat verlichte stadium bereiken door een soort terugkeer naar een naïeve en primitieve staat van blinde gelukzaligheid, doordat genezing mogelijk is of doordat de ziekte zelf opeens genoeg heeft van mensjes pesten, het maakt me uiteindelijk niet zoveel uit. Als het maar gebeurt. Een dag aan kanker gedacht is immers een dag niet geleefd.

Tags:

Aanbevolen:

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Verdachte

‘Ach, meneer de agent, u heeft mijn mondslijm genomen voor het DNA. Dat wordt nu onderzocht, dus probeert u nu niet mij te bewegen om te bekennen. Alstublieft. Jawel, ik was in de buurt toen dat meisje vermoord werd, want ik moest een fornuis afleveren bij haar buren. Maar meer dan in...
Meer »

Parkflarden (1)

Elke middag wordt op het schoolbord voor de ingang van het restaurant het dagmenu geschreven. Vandaag schaft de pot: ‘Roodborstfilet met wokgroenten en gebakken aardappels, op=op.’ Als ik binnenkom informeer ik of er als voorafje ook mezenpaté geserveerd kan worden. Het invalmeisje achter de bar kijkt me niet begrijpend aan. Ik...
Meer »

Jack

Mijn uitslag is alweer wat weggetrokken. Kleine rode bultjes in de nek die ineens lelijk opspelen en een nacht lang onbedaarlijk jeuken. Gisteren was Jack de Vries namelijk prominent aan tafel bij DWDD. Jack weet bij elk optreden de grenzen van de leugen weer een paar meter op te rekken. En...
Meer »

Because you can’t, you won’t and you don’t stop

In de zomer van 1994 kwam Ill Communication uit. Aangestoken door het enthousiasme van Kees de Koning, die destijds een radioprogramma presenteerde, kocht ik het schijfie de dag voordat ik op vakantie ging naar het beroemde lustoord Terschelling. Die vakantie bestond uit: overdag stoned op het strand of in het gras...
Meer »

Pet

‘Eens kijken wie zich vooraan komen melden in deze tweede Giro-etappe! Jawel… het treintje van de Engelsman is er weer. Maar daar komt Jan Stoers met een laatste demarrage, het is natuurlijk kansloos want ze rijden tegen zestig in het uur. Die trein, daar kun je nooit tegenop. Nee, dat ziet...
Meer »