Stijloefeningen (17) – Geert Wilders

Een tsunami van forenzen loopt van en naar het Centraal Station in Amsterdam. Ik ben net uit bus 21 gestapt, een prachtige, roomblanke bus 21 die ontsierd werd door foeilelijke kopvodden waaronder potentiële terroristenvrouwtjes met hun onderdrukte gezichtjes verveeld naar buiten zaten te staren. Het is dat ik mijn bodyguards bij me had, anders was de buschauffeur ongetwijfeld bestolen en gemolesteerd door het Marokkaanse straattuig dat zoals gewoonlijk de achterbanken had opgeëist.

In het gezelschap van mijn bodyguards wandel ik naar de Openbare Bibliotheek, een links bolwerk waar socialistisch tuig van onze zuurverdiende centen gratis boeken weggeeft. Het is guur weer, ik was door mijn voorraad Korans heen en had een geschikt boek nodig om de kachel mee aan te maken. Mijn keuze is gevallen op Stijloefeningen van Raymond Queneau, een intellectueel broddelwerkje van een of andere linkse hobbyist uit Frankrijk.

Voor de bibliotheek word ik aangeklampt door een vrouw van buitenlandse afkomst. Ze heeft zwart haar en een licht getinte huid. Ik ben op mijn hoede. Juist het feit ze haar zwarte krullen niet onder een kopvod bedekt, sterkt mij in de overtuiging dat ik hier met een moslimterrorist te maken heb. Mijn taqqiyaradar slaat uit: de vrouw doet net alsof ze de Westerse normen en waarden heeft aangenomen om ons om de tuin te leiden. Stiekem is ze bezig om het pad te effenen voor de invoering van de sharia. De islam is een fascistische ideologie, uit op alleenheerschappij. Als ze vraagt of dit het postkantoor is weet ik het zeker: deze vrouw staat op het punt zichzelf op te blazen. Ze ziet zichzelf al als opperhoeri een schare van martelaars bevredigen. Ik geef een van mijn bodyguards de opdracht de vrouw uit te schakelen. Een andere bodyguard rent achter een vluchtauto met een Frans nummerbord aan.

Binnen vind ik niet wat ik zoek. Volgens de computer moet het door mij gezochte boek aanwezig zijn, maar dat is er niet. En dat lijkt me exemplarisch voor dit walgelijke, geldverslindende instituut. Het stikt er overigens van de moslims, die alle ruimte krijgen om hun fascistische literatuur tot zich te nemen. De kopvodden, de turkenjurken en de haatbaarden vliegen je hier om de oren als de ledematen van een terrorist na een mislukte zelfmoordaanslag.

Op het Heimweeschotel en Kopvoddenplein koop ik een paar schoenen voor mijn teddybeer.

6 responses

  1. We moeten Max natuurlijk niet teveel veren in zijn reet steken, maar hij is wel geweldig op dreef met zijn Stijloefeningen. Ik weet er zo al vier, die ik schitterend vind.
    Zou die uitgeverij van Kippfest geen interesse hebben? En anders zou Max het in eigen beheer kunnen uitgeven. (Er zouden dan wel nog wat schoonheidsfoutjes in de tekst, niet in de spelling, maar in de tekst zelve, moeten worden weggewerkt. Lijkt mij, maar ik ben ‘een groot verbeteraar van andermans teksten’.

  2. Je hebt nix aan eigen beheer. Nee, een vermogende uitgeverij zou eindelijk het grote talent van Molovich moeten ontdekken en hem een vette contract aanbieden. We zijn hem dan wel kwijt, he. En dat willen we niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *