Oortjes

Hier spreekt uw corrector, en dit wordt een liefdesverklaring. Ja, ze is veel te jong voor mij, en ik ben veel te oud voor haar. Ik ben te krakkemikkig (patraque) voor je, OZ.

U moet eigenlijk eerst de conversatie lezen in de commentaren van http://nurksmagazine.nl/2011/01/oud-zeikwijf-de-bloopers/. Dan ziet u wel hoe complex onze verhouding is.

Ik houd vooral van haar manier van spreken, of eigenlijk: van haar manier van schrijven. Ze schrijft zulk kraakhelder Nederlands, ik weet er eigenlijk niet het goede Franse woord voor. Croustillant? Als corrector zie je meer dan als gewone lezer: je ziet ook de schoonheidsfoutjes in de teksten van eenieder. Die haal je er natuurlijk uit, maar je merkt in OZ’s teksten ook de Franse inslag op en die laat je natuurlijk staan. Ze zijn een verrijking voor de Nederlandse taal. Zo schreef ze, in een andere conversatie: ‘Je vergeet de Ulysses van Joyce met oortjes erin gevouwen.’ Dat is geniaal gevonden, die laatste vier woorden, en geen Nederlander heeft ooit die woorden zo gebruikt.

Nu dat FUCK OFF. Ik stelde voor die woorden niet als blooper, maar gewoon in de tekst van die oudjaarsconference op te nemen. Ik zou het zo doen. ‘Op dit punt in mijn tekst aangekomen – nee, laat ik het anders vertellen. Vanochtend, tijdens de uitgebreide voorbereidingen voor deze filmopname, dreigden wij op deze steile helling in de Franse Alpen te worden overreden door een roekeloze chauffeur. Toen ontvloog de haag mijner tanden het onheuse FUCK OFF! Daarvoor excuseer ik mij nu.’ Daarna zou ik doodkalm verder gaan met die oudjaarstekst.

Zo houden wij nu van elkaar.

10 responses

  1. En het stukje was al klaar vóórdat Freek met die liefde kwam! Ik vond het trouwens een van Freeks mindere optredens, ik kan er niets aan doen. Tweedehands grapjes, en vooral de laatste tien minuten waren niet om door te komen.

  2. Daar zeg je iets. Hij zou een voortreffelijke N.Z. zijn! Hij verheft het grachtengordeldierbestaan niet eens tot geuzennaam! Ich bin ein grachtengordeldier!

  3. Maar om op OZ terug te komen, Max: het is toch niet zo raar als een mens verliefd wordt op haar formuleren. Goed, dan heeft ze heel soms een typisch Frans foutje in haar Nederlands. Elk mens heeft soms zijn foutjes, dat weet ik als corrector maar al te goed.
    Maar haar, hoe moet ik het noemen, Franse directheid. Haar gevoel voor klaarheid in de taal. Daar ben ik verliefd op.

  4. Ik zet wel even een kopje koffie. Goedemorgen, OZ! Max heeft een vreselijk goed stukje geschreven over Ab Osterhaus, dat komt om 12 uur in Nurks te staan. Goede kans dat hij de Nationale Zondebok wordt.
    Kijk je wel uit vandaag? Het is buiten glad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *