Back to the Future

Ik fietste een geparkeerde Dolorean tegemoet. Mijn hart maakte een sprongetje. Het was op de Kampenstraat, recht tegenover de fotostudio van Stephan Jansen. Ik fietste erlangs en bedacht toen dat ik een foto moest maken. Ik nam er eentje van de voorkant. En eentje van de achterkant. Met mijn telefoon.   (Dat hadden ze niet […]

Continue reading →

De Pinokkio Paradox

Mijn zoon had iets bedacht. Wat nu als Pinokkio zegt: ik ga mijn neus laten groeien. Als z’n neus dan niet groeit, liegt hij. En groeit z’n neus alsnog. Maar omdat ie daarmee de waarheid spreekt, groeit z’n neus niet. Mijn zoon bezweert dat hij dit helemaal zelf heeft bedacht. Zijn neus bleef klein.

Continue reading →

Ganzen

In de dorpen ten noorden van Antwerpen – ‘de polder’ voor ingewijden – houdt men nog jaarlijks een oud volksvermaak: het ganzenrijden. Vaak hebben Nederlandse vrienden bij dat woord een vreemde voorstelling; ze denken dat op een of andere manier volwassen kerels daadwerkelijk plaatsnemen op een gans en ermee rondrijden of zoiets. Toegegeven: helemaal onmogelijk […]

Continue reading →

De mensheid zij geprezen

En zo ging ik, nog steeds verlicht, aan het begin van de middag op deze grauwe Pinksterdag naar de Hema bij het station om een reep witte chocola te halen. Omdat ik er toch was, besloot ik ook een hotdog te kopen. Dit was mijn eerste sinds een jaar of drie. Zoals u wellicht weet, […]

Continue reading →

Ik heb het licht gezien

Afgelopen vrijdag heb ik het licht gezien. Ik was bezig met het maken van twee espresso’s en schonk kokend water in de kopjes, zodat de espresso langer warm zou blijven. Ik draaide mij om en zag onze kat via het open keukenraam naar buiten lopen. Ze boog haar lichaam om het raam heen en zetten […]

Continue reading →

Mammon

Ik stond met mne kleine bij de bakker. Het was een moderne bakker, met een betaalautomaat die briefjes en muntjes accepteert. Dat voorkwam niet dat er een rij tot buiten stond, en zelfs een rekengehandicapte als ik had tijd genoeg om de prijs van twee broden vast te stellen. 4,80 was dat en ik drukte […]

Continue reading →

Het leven een droom

Ik heb een beker met melk ingeschonken en een stuk van een reep Tony Chocolonely afgebroken (karamel zeezout). Mijn vrouw heeft het bankje dat wij bij de moeder van een vriendin hebben opgehaald voor de open tuindeuren gezet. Ik hoor het golvende geruis van verkeer in de verte. Vermengd met het lichtere geruis van de […]

Continue reading →

Te Laat

Op Facebook tagde iemand mij bij een foto van een klok. Dat zou voor een notoire laatkomer als ik ironisch genoeg moeten zijn, maar op de plek van de cijfers stonden ook nog eens de letters ‘I’m fucking late’. Het zou inderdaad een pracht van een klok voor mij zijn, want ik kom overal te […]

Continue reading →

A Girl is a Half Formed Thing

Aoife Duffin had shattered my heart with her breathtaking performance. For one and a half hour she had stood alone on a bare stage, speaking this unbearably beautiful language of Eimar McBride. A language I craved to discover but never seemed to find. Modern, raw, beyond rules. “What a text, what a text” I was whispering to myself. As much as I fancy myself a writer, I will never be able to write in such a manner and I am very, very sorry for it. Almost a reason to stop trying at all.

Continue reading →

Nachtcafé (4)

Het verschil tussen het nachtcafé en alle andere cafés is dat hier de lolligheid ontbreekt. Er wordt zelden gelachen of gezongen, meestentijds zitten de kroeghangers alleen. Behalve ‘ s weekends, dan valt er wel eens een groep zatlappen binnen. Zij zingen en lachen. Maar dat doen ze in hun groep. Alleen. Echt druk is het […]

Continue reading →

Onze koelkast de poëet

Sinds enige tijd hebben wij een koelkast die zelf kan nadenken. Het is een prototype van het Finse merk Salora. Onze koelkast houdt bij wat zijn inhoud is en stelt ons op de hoogte wanneer de houdbaarheid van bederfelijke waar is afgelopen. En als er bijvoorbeeld geen melk aanwezig is, dan voegt hij dat toe […]

Continue reading →

Uchi

Een stukkie in de door hem gekoesterde serie “Oud Zeikwijf vertelt”, speciaal geschreven, in een diepe dal van uitputting, voor de verjaring van onze aller- allerliefste hoofdred Max Molovich de Grote, de beste blogger evah.

Continue reading →

Fanfare

Antwerpen, graanmarkt. Ik zat op een terras, toen plots een Balkan Brass Band opdook. Jongens nog, de oudste was hooguit twintig. Ze speelden of hun leven er vanaf hing, hetgeen het ook doet als je 20 bent. Ik heb betere bands in het genre gehoord, maar zelden enthousiastere.   De muziek doofde langzaam uit om […]

Continue reading →

Bij de dood van Prince

Ik zal nooit vergeten dat ik eens op de wc zat en Prince uit mijn dweilemmer kwam geklommen. Hij was de hele nacht bezig geweest om het geluid goed te krijgen. Perfectionist als hij was. Het geluid was loepzuiver. Hij begon aan een waanzinnige versie van Sometimes It Snows in April. Het duurde een kleine […]

Continue reading →

De personal trainer

Mijn buik begon zag eruit als een blubberig zeemonster. Spierwit met bruine moedervlekken. Mijn navel werd dieper en dieper en de pluisjes die ik eruit haalde als ik onder de douche stond werden zo groot dat ik er binnen een maand een sjaal van kon breien. Dus toen ik op een dag langs sportschool Hercules […]

Continue reading →

Bakkerij

In Berlijn, ergens aan de rafelrand van de wijk Kreuzberg, ligt een vermoeide brug. Afgebeuld door de S-Bahn die er al sinds mensenheugnis genadeloos overheen dendert. Het bijzondere aan deze brug is dat er een tekst op geklad is, die me aan het denken zette. Hij luidt: ‘Wir wollen nicht nur ein Stück vom Kuchen, […]

Continue reading →

Raadsel

Mijn dochter wist een raadsel. Ze fietste naast me, haar beentjes drie keer sneller dan die van mij. We reden terug van het zwembad waar haar broer zwemles had gehad en mij in de kleedkamer tot zijn groot genoegen in een 1 aprilgrap had laten trappen. “Vogel en poes zaten in het bos”, zei mijn dochter. “Vogel vloog […]

Continue reading →

Niet veel later kwam de kater

De burgerplicht riep harder dan mijn verstand Die wilde dat ik thuis bleef ‘Liever een Oekraïner in de tuin Dan Thierry Baudet in mijn keuken’ Kalkte ik op het stembiljet En kleurde een hokje rood Uit pure onmacht Toen ik buiten kwam, brak De hemel open Een genadeloze wolkbreuk Met ijskoude druppels Drijfnat was ik weer daar Waar ik had moeten blijven

Continue reading →

Het referendum

Er valt niet aan te ontkomen, dat vind ik nog het vervelendste. Je kan het nog zo hard negeren, je wordt er voortdurend mee geconfronteerd. Als een mug die jou uit je slaap houdt. Je probeert je gedachten te focussen op de dingen die het leven de moeite waard maken, maar net op het moment […]

Continue reading →