Tanden. Een hele dobber.

Tanden. Ze hebben de neiging om eruit te vallen. Zeker met het klimmen der jaren. Als ze halsstarrig blijven hangen worden er groeven omheen gegraven. Daar blijven hele kruiwagens voedselresten zitten rotten. Ben jij op vrijerspad wanneer je iets nuttigt mag je je mondje verder dicht houden. De Tandenstoker wordt je onafscheidelijk maatje. Besluiten ze […]

Continue reading →

Labels

Als meisje krijg je geregeld ‘wat zie je er lief uit!’ te horen als je weer eens een schattig jurkje met leuke laarsjes hebt aangekregen van je ouders. Mijn dochter was er niet van gediend. “Ik ben niet lief!”, riep mijn dochter boos als je dat tegen haar zei. “Wat ben je dan wel?”, vroegen wij […]

Continue reading →

A-he

Hippo gevloerd

Jonhoi Chang liep vermoeid de straat op. Mensen schoten aan hem voorbij in het koude neonlicht. Hij bleef dicht tegen de gevel van de huizen aan lopen, zodat hij niet mee hoefde in het tempo van de stroom voetgangers die over het midden van het troitoir liep. De All Night Taipeh Noodles was druk en […]

Continue reading →

Meeuwen

-EEUWR -OAAAAAAH IG IG -AÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏ EG EG EG EG EG -AAAAARGH -AÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏÏ EG EG EG EG EG -IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW -WOAAAAAA -UHEUUUUUH. -IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW IIIIEUW -MOEOOORGH WA-AAAA… -ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG ÊÊÊ-HERG…. -PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE PIOE… -WOHOO-AÂRGH! -PRAAAOW! -HAEEE-ANG HAEEE-ANG HAEEE-ANG HAEEE-ANG WAORGH… […]

Continue reading →

Zomergasten met Peter Buwalda

Voordat Zomergasten met Peter Buwalda begon, dacht ik eigenlijk niet genoeg van hem te hebben gelezen om te zeggen of ik het een goed schrijver vind. Bonita Avenue staat ongelezen (althans, door mij) in mijn kast. En ik heb hooguit twee van zijn Volkskrant-columns tot mij genomen. Meer heb ik niet van ‘m gelezen. Tenminste, dat dacht ik. Maar […]

Continue reading →

Tikibad

Dit is geen recensie van Boek, 256 Blz. Geen van de vier Akoboekhandels had het meesterwerk op stok (ziet u wat ik hier doe?). “Maar we kunnen het wel voor u bestellen mijnheer”. Neen, toch maar niet. Van de week bij toeval langs een Kwaliteitsboekhandel voor een puntenslijper voor dochterlief. De puntenslijper en gummenhoek was […]

Continue reading →

Een rustige dag aan zee

Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak. Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet tegen lawaai. Naar […]

Continue reading →

De billen van Clint Eastwood

Ik heb de billen van Clint Eastwood gesproken. Ze verkochten tickets aan de ingang van The Rock, de voormalige gevangenis in San Francisco. Ik herkende ze op slag. In Escape from Alcatraz zijn ze immers een volle seconde in beeld. “Dat was onze doorbraak.” verklaarden de Billen. “Wereldberoemd werden wij. We gingen om met de grootste […]

Continue reading →

Lunchgarden

In België is het een begrip, dit zelfbedieningsrestaurant bij tankstations en warenhuizen. Zoiets als in Nederland Van der Valk, met dezelfde uitgedroogde beenham, kwakkelfriet en doorgekookte groenten. Hoewel. Het blijft België, het culinaire Walhalla van het tot hiertoe aan ons bekende universum. Dus is er wel Trappist, Bourgogne en zelfs cava te krijgen. En mosselen, […]

Continue reading →

Chicken ‘n waffles

Chicken_and_Waffles_201_-_Evan_Swigart

Wij waren in New York. De grootste culinaire verrassing die wij tegenkwamen was ‘chicken and waffles’. Gefrituurde kip met wafels, gedrenkt in maple syrup. Vooral populair als ontbijt. Op Moederdag zagen wij hele families om 11 uur ’s ochtends borden vol gefrituurde kip en wafels naar binnen werken. Een paar weken later zag ik Deuce […]

Continue reading →

Claustrophonie

De moderne mens kent angsten die de generaties voor hem niet hadden. Dat zou voor elke generatie kunnen gelden, maar onze angsten kónden vroeger domweg niet bestaan. Ik heb het dan niet over bindingsangst of andere existentiële bullshit. Nee, het gaat hier over angst met hoofdletter -A, voor een gebeurtenis die je leven direct beïnvloedt. […]

Continue reading →

Massa is traag

In de grote hal van het Magna Plaza zat, naast de glimmende vleugel, op gezette tijden een karikatuurtekenaar. Hij had een kale kop en was enorm. Een soort Boeddha, maar dan wat minder verlicht. Ik zag ‘m vaak fietsen. Zo ook die dag, ergens in de jaren ’90. Hij fietste over het kruispunt Bilderdijk-Kinkerstraat. Ik […]

Continue reading →

Thesis

In Vlaanderen woedt dezer dagen een discussie over het nut van de thesis, tegenwoordig de masterproef geheten. De scriptie die universiteitsstudenten dienen te schrijven aan het einde van hun studie. Omtrent het nut van een doorwrocht epistel over het gebruik van het woordje ‘en’ in middeleeuwse literatuur kan ik kort zijn: het leven van de […]

Continue reading →

God 2

Aan ons waterplein hebben wij een notoire overlastgever. Sinds hij hier anderhalf jaar geleden is komen wonen zijn de zomers niet meer veilig. Om het weekend is het raak: deurramen open en schallen maar, tot de kleine uurtjes. Zijn balkon is permanent ingericht als feestruimte, met dito verlichting: daar bevinden zijn gasten zich dus meestal. […]

Continue reading →

God

Gisteren fietste ik naar het koele water. Ik dacht: “Mensen die fietsen worden niet dik.” Op dat moment komt een man mij tegemoet, op de fiets, met overhangende vetkwabben waarin je met gemak twee kleuters had kunnen verbergen. God speaks in mysterious ways.

Continue reading →

Go fuck yourself

Ik sprak een barman uit New York die vertalingen van ‘Go fuck yourself’ verzamelde. Hij had het al aan diverse Nederlander gevraagd, maar niemand had hem een bevredigend antwoord kunnen geven. Iemand had ‘rot op’ geopperd, maar dat vond ie een lachertje. Ik was het met hem eens, maar wist het ook niet zo 1-2-3. […]

Continue reading →

Pragmatisme

[In de serie “Nederlanders”] Wat mij het meeste trof toen ik dertig jaar geleden in Amsterdam aankwam was het alom vertegenwoordigd pragmatisme. Japan waar ik eerst had gewoond, kun je niet het meest onpraktisch land ter aarde noemen, niet waar. De treinen rijden er op de seconde en hun deuren openen op de millimeter op […]

Continue reading →

Kontrol

Jawel, het staat er goed ‘kontrol’. Dat is de term waarmee in Vlaanderen de periodieke autokeuring wordt aangeduid. ‘Dé Kontrol’, beter. Het begrip straalt een zeker gezag uit en de jaarlijks terugkerende resem aan pesterijen wordt door vrijwel iedereen gevreesd. Anders dan in Nederland gebeurt de keuring namelijk niet door de eigen garage, maar door […]

Continue reading →

Some kind of monster

Aan het eind van ‘De Dissidenten’ van Jonathan Lethem verzorgt een voormalig zwart wonderkind Cicero zijn dementerende surrogaatmoeder, de voormalig communistische kenau Rose. “God schept de wereld door de wereld in de steek te laten”, zegt ze op een gegeven moment. Cicero begrijpt de opmerking niet. Rose legt uit dat God, als Hij ergens is, […]

Continue reading →